Υπάρχει μια μέρα στο ημερολόγιο που δεν μοιάζει με καμία άλλη για όσους ζουν την ανάσα του σχολείου. Δεν είναι η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη με τον αγιασμό και τις φωνές των παιδιών, ούτε η μέρα που δίνονται οι έλεγχοι της προόδου. Για όλους εμάς που υπηρετούμε την εκπαίδευση, η 30ή Ιουνίου είναι ο δικός μας, αθόρυβος και βαθιά συγκινητικός σταθμός.

Είναι η μέρα που οι τάξεις έχουν πια αδειάσει, τα μαθήματα έχουν τελειώσει και το τελευταίο γραφειοκρατικό έγγραφο έχει αρχειοθετηθεί. Η ένταση των εξετάσεων, οι βαθμολογίες, τα πρακτικά και οι ατέλειωτες στοίβες χαρτιών δίνουν τη θέση τους σε μια πρωτόγνωρη, σχεδόν ιερή ησυχία.

Και τότε, συμβαίνει η πιο όμορφη μυσταγωγία.

Το σχολείο γεμίζει ξανά, αλλά αυτή τη φορά με τους ανθρώπους του. Είναι η μέρα της μεγάλης επιστροφής. Συνάδελφοι που η μοίρα της χρονιάς τους έφερε μακριά, σε άλλα σχολεία με απόσπαση ή σε άλλες υπηρεσίες, περνούν ξανά την πόρτα. Επιστρέφουν στη βάση τους. Στο σχολείο μας.

Λέμε «στο σχολείο μας» και η λέξη αυτή έχει μια ειδική βαρύτητα. Γιατί για τον εκπαιδευτικό, αυτό το κτίριο δεν είναι απλά ένας χώρος εργασίας, ένας ψυχρός δημόσιος οργανισμός. Είναι το δικό μας σπίτι. Και οι μαθητές που πέρασαν από τα θρανία του, με τις ανησυχίες, τις δυσκολίες και τα ξεσπάσματά τους, δεν είναι απλά ονόματα σε ένα απουσιολόγιο. Είναι, με έναν τρόπο πνευματικό και απόλυτο, τα δικά μας παιδιά.

Κοιτάζω γύρω μου τα πρόσωπα στο γραφείο των καθηγητών. Σε όλα υπάρχει ζωγραφισμένο ένα αυθόρμητο, χαρούμενο χαμόγελο. Όσο δύσκολη, απαιτητική ή κουραστική κι αν ήταν η σχολική χρονιά που μόλις έκλεισε, η μνήμη έχει έναν μαγικό τρόπο να κάνει το δικό της ξεκαθάρισμα: κρατάει μόνο τις καλές στιγμές. Την επιτυχία ενός παιδιού που προσπάθησε σκληρά, ένα αστείο στο διάλειμμα, μια δημιουργική δράση που μας ένωσε, τη ζεστή καλημέρα των συναδέλφων.

Στον αέρα αιωρούνται μόνο καλά λόγια, ειλικρινείς αγκαλιές, ευχές για ένα ανέμελο καλό καλοκαίρι και, σχεδόν ασυναίσθητα, οι πρώτες σκόρπιες ιδέες και τα σχέδια για την επόμενη χρονιά. Γιατί ο δάσκαλος δεν σταματά ποτέ να ονειρεύεται το αύριο.

Όμως, γι' αυτή τη μικρή, πολύτιμη στιγμή, ο χρόνος παγώνει. Έφτασε η στιγμή που όλα σταματούν, η κιμωλία αφήνεται στο ράφι, το κόκκινο στυλό μπαίνει στην κασετίνα και ο δάσκαλος κατεβαίνει από την έδρα.

Γίνεται, απλά, ένας άνθρωπος που ανυπομονεί για τη θάλασσα, την ξεκούραση και την ηρεμία, γεμάτος όμως με την ικανοποίηση ότι έφερε εις πέρας το πιο όμορφο χρέος του κόσμου.

Το κουδούνι χτυπά για τελευταία φορά…

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

---

* Η συνοδευτική εικόνα της ανάρτησης είναι μια ψηφιακή δημιουργία που υλοποιήθηκε με τη βοήθεια εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης