Φανταστείτε ότι είστε υπάλληλος σε μια τηλεφωνική εταιρεία το 1930. Φτάνετε το πρωί στην εργασία σας, ανεβαίνετε στο γραφείο σας στον τέταρτο όροφο και ξεκινάτε τη βάρδια σας. Καθώς δουλεύετε, κοιτάζετε από το παράθυρο και παρατηρείτε κάτι παράξενο: το γειτονικό κτίριο φαίνεται να απομακρύνεται με ρυθμό σχεδόν ανεπαίσθητο. Όταν τελειώνετε τη δουλειά σας οκτώ ώρες μετά και βγαίνετε από την κεντρική πύλη, διαπιστώνετε ότι δεν βρίσκεστε στον ίδιο δρόμο από τον οποίο μπήκατε.
Όχι, δεν πρόκειται για οφθαλμαπάτη. Είναι η πραγματική ιστορία του κτιρίου της Indiana Bell στην Ιντιανάπολη, ένα επίτευγμα που απέδειξε ότι όταν οι αριθμοί είναι σωστοί, ακόμα και 11.000 τόνοι μπετόν και ατσαλιού μπορούν να εκτελέσουν έναν αργό, απόλυτα ελεγχόμενο χορό.
Η Πρόκληση: Κατεδάφιση ή «Μετακόμιση»;
Το 1929, η τηλεφωνική εταιρεία της Ιντιάνα χρειαζόταν επειγόντως νέες εγκαταστάσεις. Το υπάρχον επταώροφο κτίριο, αν και μόλις επτά ετών, στεκόταν εμπόδιο στα σχέδια επέκτασης. Η εύκολη λύση θα ήταν η κατεδάφιση, όμως το κτίριο στέγαζε το κεντρικό τηλεφωνικό κέντρο της πόλης. Η διακοπή της λειτουργίας του ήταν αδιανόητη.
Ο αρχιτέκτονας Kurt Vonnegut Sr. και οι μηχανικοί του πρότειναν μια λύση που άγγιζε τα όρια της επιστημονικής φαντασίας: τη μετακίνηση και περιστροφή του κτιρίου κατά 90 μοίρες, χωρίς να σταματήσει η εργασία ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Η Γοητεία του Απειροελάχιστου
Για έναν μαθηματικό, η ομορφιά αυτού του έργου κρύβεται στην ακρίβεια της κίνησης. Το κτίριο, βάρους περίπου 11.000 τόνων (22 εκατομμύρια λίβρες), έπρεπε να μετατοπιστεί 16 μέτρα νότια και στη συνέχεια να περιστραφεί.
Η ταχύτητα ήταν το κλειδί. Το κτίριο κινούνταν με μόλις 38-40 εκατοστά την ώρα. Για να επιτευχθεί αυτός ο ρυθμός, χρησιμοποιήθηκαν υδραυλικοί γρύλοι και χιλιάδες ατσάλινοι κύλινδροι πάνω σε μια ειδικά διαμορφωμένη επιφάνεια από σκυρόδεμα. Η επιτάχυνση ήταν τόσο κοντά στο μηδέν, που οι 600 εργαζόμενοι στο εσωτερικό δεν ένιωθαν την παραμικρή κίνηση.
Μηχανική σε Πραγματικό Χρόνο
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο ήταν η διατήρηση των παροχών. Χρησιμοποιήθηκαν εύκαμπτοι σωλήνες και καλώδια για το νερό, το αέριο, τον ηλεκτρισμό και, φυσικά, τις χιλιάδες τηλεφωνικές γραμμές. Ακόμα και η είσοδος του κτιρίου συνδεόταν με μια κινητή γέφυρα που ακολουθούσε την περιστροφή, επιτρέποντας στους υπαλλήλους να μπαινοβγαίνουν ανά πάσα στιγμή.
Το Παράδοξο της Ιστορίας
Ολόκληρη η επιχείρηση διήρκεσε 34 ημέρες και ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία το 1930. Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για ένα άθλο της μηχανικής που θα μας εντυπωσίαζε ακόμα και σήμερα, το κτίριο είχε μια ειρωνική κατάληξη: κατεδαφίστηκε τελικά το 1963 για να δώσει τη θέση του σε ακόμα μεγαλύτερες εγκαταστάσεις.
Σήμερα, στη θέση του υψώνεται το κτίριο της AT&T, αλλά η ιστορία της Indiana Bell παραμένει ως μια υπενθύμιση ότι με τη σωστή χρήση των μαθηματικών και της μηχανικής, κανένα βάρος δεν είναι αμετακίνητο.
Δείτε το σπάνιο φιλμ εποχής από το αρχείο της Telephone Collectors International, όπου καταγράφεται βήμα-βήμα η διαδικασία που άφησε άναυδη την επιστημονική κοινότητα το 1930: