ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Πόσα όμορφα χρόνια, πόσες αναμνήσεις έρχονται στο νου διαβάζοντας την παρακάτω συλλογή από γλωσσοδέτες...

• Ανεβαίνω, κατεβαίνω, μπαινοβγαίνω κι ανεβομπαινοβγαινοκατεβαίνω. Βαρέλι νεροβάρελο, ποιος σε νεροβαρελόδενε; Βρίσκω πόρτες κλειδωτές, κλειδωμένες και κλειδαροαμπαρωμένες. Καλημέρα καμηλάρη, καμηλάρη καλημέρα. Κοράλι ψιλοκόραλο και ψιλοκοραλάκι. Μια κάπα, μια κούπα, μια καπακούπα.
• Φτου σκωληκομερμυγκότρυπα.
• Ο παπάς ο παχύς έφαγε πολλή φακή. Γιατί, παπά παχύ, έφαγες παχιά φακή;
• Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια, μα ποια παπιά; Μια πάπια με παπιά...

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα όμορφο χωριό ζούσε ένας πελαργός με τη γυναίκα του και τα παιδιά τους. Έξω από το χωριό ζούσε μια πονηρή αλεπού με κοκκινωπή γούνα και φουντωτή ουρά. Μια μέρα, ο πελαργός και η αλεπού έτυχε να συναντηθούν στο δάσος.

- Καλημέρα Κύριε Πελαργέ! Πώς από δω; τον ρώτησε η αλεπού.

- Ήρθα εδώ στο δάσος για να μαζέψω τροφή για τα παιδιά μου, της απάντησε ο πελαργός.

- Μιας κι ήρθες στη γειτονιά μου, θα έρθεις να σου κάνω το τραπέζι;

Παλαιότερα που στην Ελληνική επαρχία καλλιεργούσαν σιτηρά, οπότε μετά τον θέρο ερχόταν η ώρα του αλωνίσματος. Το αλώνισμα ήταν μια επίπονη και κοπιαστική εργασία που ήταν το αποκορύφωμα του αγροτικού μόχθου για την παρασκευή του σημαντικότερου μέσου σίτισης, του άρτου.

Ήταν μια μαζική και ομαδική εργασία και απαιτούσε χώρο για την τέλεσή της, το αλώνι. Το αλώνι ήταν χωμάτινος, στην αρχή - πέτρινος μετέπειτα - κυκλικός χώρος με έναν στύλο στην μέση που λειτουργούσε ως οδηγός κίνησης του ζώου.