kiosterakis.gr +
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ...
Ελλάδα
Μύθος ή αλήθεια ότι τα θηλυκά τζιτζίκια είναι κωφά;
Αν υπάρχει ένας ήχος που έχει ταυτιστεί απόλυτα με το ελληνικό καλοκαίρι, τη ραστώνη κάτω από τη σκιά των δέντρων και τη ζέστη του μεσημεριού, αυτός είναι αναμφίβολα το ασταμάτητο, εκκωφαντικό τραγούδι των τζιτζικιών. Κάθε φορά που ακούμε αυτή την αδιάκοπη καλοκαιρινή συναυλία, είναι σχεδόν αδύνατο να μην αναρωτηθούμε πώς αντέχεται τόση ένταση ή, ακόμα καλύτερα, ποιο είναι το «κοινό» στο οποίο απευθύνεται αυτή η ηχητική παράσταση.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στα τραπέζια της αυλής και τις καλοκαιρινές κουβέντες, ξεπροβάλλει πάντα ένας διασκεδαστικός ισχυρισμός: ότι τα θηλυκά τζιτζίκια είναι εντελώς κωφά και γι' αυτό τα αρσενικά αναγκάζονται να «φωνάζουν» με όλη τους τη δύναμη, μπας και καταφέρουν να ακουστούν. Πρόκειται όμως για μια πραγματική βιολογική αλήθεια ή μήπως για μία από τις πιο επιτυχημένες και χαρούμενες παρεξηγήσεις στην ιστορία της φύσης;
Το «Μαθηματικό» Παράδοξο της Κρητικής Γραβιέρας
Πρόσφατα, εντελώς τυχαία, έπεσε στην αντίληψή μου μια πληροφορία που μου φάνηκε πραγματικά απίστευτη και, ομολογώ, με έκανε να ανατρέξω αμέσως στην έρευνα για να την επιβεβαιώσω.
Ενώ όλοι γνωρίζουμε την αγάπη μας για το καλό φαγητό εδώ στην Κρήτη, τα νούμερα λένε μια ιστορία που ξεπερνά κάθε φαντασία: στην περιφέρειά μας καταναλώνουμε κατά μέσο όρο 30 κιλά τυρί τον χρόνο ανά άτομο! Αυτό το νούμερο δεν είναι απλώς μια τοπική ιδιαιτερότητα, αλλά μια παγκόσμια πρωτιά, αφού αφήνουμε πίσω ακόμα και τους παραδοσιακούς «τυροκόμους» της Ευρώπης.
Το παιχνίδι της Μπερλίνας!
Όταν οι αλγόριθμοι της γειτονιάς γράφονταν με ψιθύρους…
Υπήρχε μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, που τα απογεύματα δεν μετριούνταν σε «likes» και οι ώρες δεν χάνονταν στο ατέρμονο σκρολάρισμα μιας οθόνης. Ήταν η εποχή της αλάνας, του σπασμένου γόνατου και της προσμονής για το πότε θα πέσει ο ήλιος, ώστε η γειτονιά να γεμίσει φωνές.
Τότε που το Netflix ή η Cosmote TV ήταν η διήγηση του παππού και το «multiplayer» ήταν ένας κύκλος από φίλους κάτω από το φως του φεγγαριού μιας καλοκαιριάτικης βραδιάς.
Μάικλ Βέντρις: Το Μυστήριο της Γραμμικής Β'
Η ιστορία της ελληνικής γλώσσας είναι μακρά και συναρπαστική, αλλά για πολλά χρόνια, ένα κομμάτι της ήταν χαμένο στο σκοτάδι. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυπταν σε αρχαιολογικούς χώρους της Κρήτης και της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως στην Κνωσό και τις Μυκήνες, πήλινες πινακίδες με μια άγνωστη γραφή. Κανείς δεν μπορούσε να τις διαβάσει. Αυτή ήταν η Γραμμική Β', ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μυστήρια του 20ού αιώνα.
Όλοι πίστευαν ότι το μυστήριο θα λυνόταν από έναν εξειδικευμένο γλωσσολόγο ή αρχαιολόγο. Ωστόσο, η λύση ήρθε από έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία σχέση με τα συγκεκριμένα πεδία: έναν Βρετανό αρχιτέκτονα με το όνομα Μάικλ Βέντρις.