ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Λένε πως αν προσπαθήσεις να πιάσεις κορόιδο έναν Κρητικό, μάλλον θα βγεις ζημιωμένος. Αν αυτός ο Κρητικός είναι και ο παλιός σου δάσκαλος... τότε απλά άλλαξε χωριό!

Η ιστορία αυτή βασίζεται σε μια γλυκιά παιδική ανάμνηση της συζύγου μου, όπως της την είχε διηγηθεί ο πατέρας της. Αφού διαμορφώθηκε και εμπλουτίστηκε κατάλληλα, τη μοιραζόμαστε σήμερα μαζί σας...

Σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης, ένας γνωστός και «διαβασμένος» δικηγόρος προσπαθούσε καιρό να ξεφορτωθεί ένα μικρό χωράφι. Το κομμάτι αυτό ήταν όλο πέτρες και ξερόχορτα, κι είχε μόνο ένα καλό: ένα παλιό, βαθύ πηγάδι με γάργαρο νερό.

Όσο κι αν επιστράτευε τη νομική του ευγλωττία, αγοραστής δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Για καλή του τύχη όμως, ο γείτονας που είχε το διπλανό, περιποιημένο κτήμα, ήταν ο δάσκαλος του χωριού. Ο δάσκαλος σκέφτηκε ότι το νερό θα του ήταν χρήσιμο, πήγε, βρήκε τον δικηγόρο, τα βρήκαν στην τιμή, έπεσαν οι υπογραφές και το ντιλ έκλεισε.

Πέρασαν μερικές μέρες, αλλά ο δικηγόρος δεν μπορούσε να ησυχάσει. Η πονηριά του δεν τον άφηνε να χαρεί τα λεφτά. «Φτηνά το έδωσα το κτήμα», έλεγε από μέσα του. «Πρέπει να βρω έναν τρόπο να βγάλω κι άλλα!»
Έβαλε λοιπόν το καλό του κοστούμι, πήρε το πιο σοβαρό ύφος του και χτύπησε την πόρτα του δασκάλου.

«Καλημέρα, δάσκαλε!», ξεκινάει όλο αέρα. «Όπως πολύ καλά ξέρεις, σου πούλησα το χωράφι με το πηγάδι. Αν διαβάσεις όμως προσεκτικά το συμβόλαιο, δεν γράφει πουθενά ότι σου πούλησα και το νερό! Ήρθα λοιπόν να εισπράξω τα χρήματα για την κατανάλωση που έχεις κάνει τόσες μέρες...»

Ο δάσκαλος, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, τον κοίταξε πάνω από τα γυαλιά του, χαμογέλασε ήρεμα και του απαντά:

«Μα πράγματι, σύντεκνε! Καλά που ήρθες, γιατί κι εγώ θα ερχόμουν να σε βρω για ένα παρόμοιο ζήτημα...»

«Για πες μου, τι συμβαίνει;», ρώτησε ο δικηγόρος, νομίζοντας ότι το θύμα είχε πέσει στη φάκα.

«Να, βλέπεις, εγώ το νερό του πηγαδιού δεν το χρειάζομαι!», είπε ο δάσκαλος με απόλυτη ηρεμία. «Και με δεδομένο ότι το δικό σου νερό βρίσκεται αυτή τη στιγμή μέσα στο δικό μου το πηγάδι, έλεγα να συζητήσουμε το θέμα του ενοικίου που θα πρέπει να μου καταβάλλεις κάθε μήνα για τον χώρο που μου καταλαμβάνεις!»

Ο δικηγόρος έμεινε στήλη άλατος. Οι παράγραφοι, τα άρθρα και οι νομικές ντρίμπλες εξαφανίστηκαν με μιας από το μυαλό του.

«Ε... να με συμπαθάς, δάσκαλε, αλλά ένα αστείο σου έκανα!», τραύλισε μαζεύοντας τα χαρτιά του και ετοιμάστηκε να γίνει καπνός.

Τότε ο δάσκαλος τον έπιασε απαλά από τον ώμο και, με εκείνο το γνώριμο βλέμμα της σχολικής αίθουσας, του έριξε τη χαριστική βολή:

«Στο καλό, δικηγόρε... Και μην ξεχνάς: στα δικά μου τα θρανία κάθισες πριν πας να σπουδάσεις!» 

---

* Η συνοδευτική εικόνα της ανάρτησης είναι μια ψηφιακή δημιουργία που υλοποιήθηκε με τη βοήθεια εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης