ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι που ήταν πολύ οξύθυμο. Ο πατέρας του, του έδωσε μια σακούλα με καρφιά και του είπε:

- Κάθε φορά που θα χάνεις την ψυχραιμία σου, πρέπει να καρφώνεις ένα καρφί στο φράχτη...

Την πρώτη μέρα το αγόρι κάρφωσε 37 καρφιά στο φράχτη, όμως τις επόμενες εβδομάδες, καθώς μάθαινε να κοντρολάρει τον θυμό του, ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο φράχτη μειωνόταν. Έτσι ανακάλυψε πως ήταν πιο εύκολο να συγκρατεί το θυμό του από το να καρφώνει καρφιά πάνω στο φράχτη.

Τελικά, ήρθε η μέρα που το αγόρι δεν έχασε καθόλου την ψυχραιμία του.

Το είπε στον πατέρα του και εκείνος πρότεινε στο αγόρι να αφαιρεί ένα καρφί από το φράχτη, για κάθε μέρα που θα κατάφερνε να συγκρατεί το θυμό του. Οι μέρες πέρασαν και το αγόρι κατάφερε να αφαιρέσει όλα τα καρφιά από το φράχτη!

- Πολύ καλά, του είπε τότε ο πατέρας του, αλλά κοίταξε όλες αυτές τις τρύπες. Ο φράχτης δεν θα είναι ποτέ όπως πριν. Όποτε λες κάτι πάνω στο θυμό σου αφήνεις στον άλλον μία πληγή. Ακόμη και να σε συγχωρήσουν το τραύμα θα μείνει. Και να ξέρεις, ένα λεκτικό τραύμα κάνει περισσότερη ζημιά από ένα φυσικό τραύμα. Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τα λόγια που τους είπες, δεν θα ξεχάσουν όμως ποτέ πως τους έκανες να νοιώσουν...

- Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!
- Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
- Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

- Να σου πω μια ιστορία... Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

«Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.

Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε:

- Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα; Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

- Όχι εγώ, είπε η αγελάδα, τέλειωσε το ωράριο μου.
- Όχι εγώ, είπε η πάπια, σήμερα έχω ημιαργία.
- Όχι εγώ, είπε το γουρούνι, έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας.
- Όχι εγώ, είπε η χήνα, ψάχνω για δουλειά.

- Θα το κάνω τότε μόνη μου, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο.

- Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι; Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

- Όχι εγώ, είπε η πάπια, σήμερα κάνω στάση εργασίας.
- Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου, είπε το γουρούνι.
- Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου, είπε η αγελάδα.
- Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας, είπε η χήνα.