ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ερευνητές των πανεπιστημίων Northwestern και Μίσιγκαν των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον 'Ελληνα καθηγητή χημείας Μερκούρη Καναντζίδη, δημιούργησαν το καλύτερο στον κόσμο θερμοηλεκτρικό υλικό, για την αποδοτικότητά του να μετατρέπει τη διαφεύγουσα θερμότητα σε ηλεκτρική ενέργεια.

Συγκεκριμένα, το νέο υλικό επιτυγχάνει συντελεστή θερμοηλεκτρικής απόδοσης (ΖΤ) της τάξης του 2,2, κάτι που ποτέ πριν δεν έχει επιτευχθεί και το οποίο ανοίγει το δρόμο για μια νέα γενιά ενεργειακών τεχνολογιών και χρήσιμων πρακτικών εφαρμογών.

Έως τώρα οι επιστήμονες είχαν πετύχει συντελεστές απόδοσης της τάξης του 1,6 έως 1,8 και ονειρεύονταν να περάσουν το όριο του 2 - κάτι που πέτυχε ο Καναντζίδης για πρώτη φορά. Η σημασία του επιτεύγματος γίνεται αντιληπτή, αν επισημανθεί ότι περίπου τα δύο τρίτα όλης της ενέργειας που χρησιμοποιούν οι διάφορες συσκευές (υπολογιστές, φώτα, μηχανές κ.λπ.), πάει χαμένη με τη μορφή απωλειών θερμότητας.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο (e–book) και ο ηλεκτρονικός αναγνώστης (e–book reader) μπορεί να μοιάζουν προϊόντα κάπως απόμακρα ακόμη για τις ευρωπαϊκές αγορές, όπου το έντυπο βιβλίο και η παραδοσιακή ανάγνωση εξακολουθούν να διατηρούν την πρωτοκαθεδρία, αλλά τείνουν να αποτελέσουν κοινή πρακτική στον αγγλοσαξονικό κόσμο και ιδίως στις ΗΠΑ, όπου διεκδικούν όλο και σημαντικότερο μερίδιο στις πωλήσεις.

Οι πωλήσεις, βέβαια, των ηλεκτρονικών βιβλίων δεν έχουν ξεπεράσει ούτε στις ΗΠΑ τις πωλήσεις των βιβλίων με σκληρό και μαλακό εξώφυλλο, οι ειδικοί όμως δεν αμφιβάλλουν πως κάτι τέτοιο θα γίνει σύντομα πραγματικότητα.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο (βιβλίο σε ψηφιακή μορφή το οποίο κινείται μέσω διαδικτύου ενώ η κάθε σελίδα του έχει τη μορφή που έχουν οι σελίδες του έντυπου βιβλίου) ξεκίνησε την πορεία του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 με διαφόρους τίτλους σε CD-ROM.

Το 1992 θα κυκλοφορήσει η πρώτη συσκευή ηλεκτρονικής ανάγνωσης βασισμένη επίσης στην τεχνολογία του CD-ROM.

Το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό πάντως θα αρχίσει να ενδιαφέρεται για το βιβλίο υπό τον τύπο του ηλεκτρονικού προϊόντος μόνο μετά το 2000, όταν η ανάπτυξη της τεχνολογίας του e-paper και του e-ink, που θα μιμηθεί το φυσικό χαρτί και το φυσικό μελάνι, θα επιτρέψει την εμφάνιση μιας νέας γενιάς ηλεκτρονικών αναγνωστών με μεγάλο αποθηκευτικό χώρο, μακροβιότερες μπαταρίες και οθόνη η οποία ελάχιστα θα διαφέρει από την τυπωμένη σελίδα (δεν κουράζει τα μάτια και διαβάζεται ακόμα και κάτω από το φως του ήλιου).

Συσκευές όπως το Amazon Kindle, το iRex iLiad, το Hanlin eReader, το Sony eReader και το Barnes & Noble Nook, που κατακλύζουν την αγορά την τελευταία εξαετία, είναι προικισμένες με θαυμαστά προσόντα: το μέγεθος του κειμένου και η γραμματοσειρά προσαρμόζονται στις ανάγκες του χρήστη, ο οποίος είναι σε θέση να κρατήσει και σημειώσεις, η ανάγνωση μπορεί να συνδυαστεί με οπτικοακουστικά πολυμέσα ενώ υπάρχει και η δυνατότητα αναζήτησης με υπερσυνδέσμους σε όλη την έκταση του ψηφιακού περιεχομένου.

Όσοι, οι κάπως μεγαλύτεροι στα χρόνια, που δεν ενθουσιάζονται καθόλου με τη μοντέρνα μουσική, όπου πια τα περισσότερα τραγούδια ακούγονται λίγο-πολύ ίδια, αναπολούν τις παλιές καλές μέρες της ροκ, της σόουλ και της ποπ.

Όλοι αυτοί θα αισθανθούν δικαιωμένοι από μία νέα ισπανική επιστημονική έρευνα που, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών, κατέληξε σε ένα μάλλον αναμενόμενο συμπέρασμα: τα τραγούδια της σύγχρονης μουσικής είναι υπερβολικά δυνατά (στο όριο της φασαρίας...) και πολύ πιο ομοιόμορφα μεταξύ τους (στο όριο της βαρεμάρας...) σε σχέση με τα παλιότερα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ειδικό στην τεχνητή νοημοσύνη Χουάν Σέρα του Ισπανικού Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Scientific Reports», σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό, ανέλυσαν -με τη βοήθεια ειδικών πολύπλοκων υπολογιστικών αλγορίθμων- μία τεράστια βάση δεδομένων περίπου μισού εκατομμυρίου τραγουδιών της περιόδου 1955 - 2010, από σχεδόν 45.000 καλλιτέχνες, που κάλυπταν πολλά μουσικά είδη (ποπ, ροκ, χιπ-χοπ, μέταλ, ηλεκτρονική κ.ά.).

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όντως τα σύγχρονα τραγούδια γίνονται όλο και πιο δυνατά, πιο εύκολα στο άκουσμα και, τελικά, πιο βαρετά από άποψη μελωδίας και ποικιλίας.

«Βρήκαμε στοιχεία για μία σταδιακή ομογενοποίηση της μουσικής» δήλωσε ο Χουάν Σέρα και επισήμανε ότι, σύμφωνα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς, οι συνδυασμοί ανάμεσα στις μουσικές νότες, δηλαδή οι συγχορδίες και η μελωδική ποικιλία των τραγουδιών, έχουν συστηματικά μειωθεί κατά τα τελευταία 50 χρόνια- και όσο πάει, η κατάσταση χειροτερεύει.