ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Επιστήμονες στις ΗΠΑ δημιούργησαν την πιο ολισθηρή επιφάνεια που έχει ποτέ υπάρξει. Το επίτευγμα, μπορεί να αξιοποιηθεί σε ποικίλες εφαρμογές, όπως στο «τέλειο» αντικολλητικό τηγάνι, σε τζάμια που αυτοκαθαρίζονται, σε ρούχα που δεν μουσκεύουν από τη βροχή, ακόμα και σε τοίχους που δεν θα «σηκώνουν» γκράφιτι, καθώς κανένα υγρό (λάδι, νερό, αίμα κ.α.), αλλά και πολλά στερεά, δεν μπορούν να σταθούν πάνω στο νέο υλικό.

Στο παρελθόν είχαν αναπτυχθεί και άλλα υδρόφοβα (υδραπωθητικά) υλικά, που μιμούνταν κυρίως τα ολισθηρά φύλλα του λωτού, αλλά ποτέ έως τώρα δεν είχε καταστεί κάτι τέτοιο δυνατό σε αυτό το βαθμό με πιο πολύπλοκα υγρά, πέρα από το νερό.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής την καθηγήτρια Τζοάνα Άϊζενμπεργκ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Nature», χρησιμοποίησαν φύλλα από ένα σαρκοβόρο φυτό (το νηπενθές) για να αναπτύξουν το νέο «σούπερ-υγρόφοβο» υλικό, το οποίο απωθεί σχεδόν κάθε υγρό που πέφτει πάνω του.

Ουσιαστικά οι επιστήμονες αντέγραψαν την μοριακή δομή των συγκεκριμένων φύλλων που δεν έχουν τριβή.

Η νέα επιφάνεια παραμένει άκρως ολισθηρή τόσο σε συνθήκες παγετού, όσο και υγρασίας, καθώς επίσης και σε μεγάλη ατμοσφαιρική πίεση αντίστοιχη με αυτήν που ασκείται επτά χιλιόμετρα κάτω από τη θάλασσα. Όταν σχιστεί με μαχαίρι, το νέο υλικό (με την ονομασία Slips) αυτό-επιδιορθώνεται σχεδόν αμέσως και διατηρεί τις υγραπωθητικές ιδιότητές του.

Σημαντική διάκριση πέτυχε η ομάδα φοιτητών του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, η οποία συμμετείχε στον διαγωνισμό Formula Student SAE 2011, που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, κατακτώντας την πρώτη θέση.

Ειδικότερα, η φοιτητική ομάδα "Centaurus" του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κατέκτησε την 1η θέση στον φοιτητικό διαγωνισμό Formula Student SAE (Class 3), που διοργανώθηκε από την SAE (Society of Automotive Engineers) και την ΑΤΑ (Associazione Tecnica dell'Automobile) και πραγματοποιήθηκε στις αρχές του μήνα, στην πίστα αγώνων αυτοκινήτου στο Varano d' Melegari της Ιταλίας.

Στον διαγωνισμό Formula Student SAE συμμετέχουν φοιτητικές ομάδες Πολυτεχνικών Σχολών απ' όλο τον κόσμο, με στόχο τη μελέτη, τον σχεδιασμό και την κατασκευή μονοθέσιου αγωνιστικού αυτοκινήτου, με κριτήρια αξιολόγησης τα στοιχεία πρωτοτυπίας, καινοτόμες σχεδιαστικές προτάσεις και τεχνολογικές λύσεις, κόστος κατασκευής κ.τλ.

Η ομάδα "Centaurus", που αποτελείται από τους Έλληνες φοιτητές Στέφανο Αθανασιάδη, Απόστολο Βεντούρα, Πέτρο Επισκόπου, Λάμπρο Μπίζα, Κωνσταντίνα Γιακουμή, Ανδρέα Λεβεντάκη, Στέφανο Μανιό, Αθανάσιο Τσαπερλή και Χρήστο Καραναστάση, με συντονιστή τον λέκτορα του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών Αλέξη Κερμανίδη, συστάθηκε τον Οκτώβριο του 2009. Συμμετείχε για πρώτη φορά στον συγκεκριμένο διαγωνισμό στο επίπεδο Class 3, που περιλαμβάνει μελέτη, σχεδιασμό κι ανάλυση κόστους των μηχανολογικών τμημάτων του αυτοκινήτου.

Οι επιστήμονες βελτιώνουν συνεχώς τις δυνατότητές τους να αναπτύσσουν τεχνητούς ιστούς και όργανα στα εργαστήριά τους. Τώρα, γερμανοί ερευνητές, εφαρμόζοντας καινοτομικές τεχνικές και νέα υλικά, έκαναν ένα σημαντικό βήμα για την παραγωγή τεχνητών αιμοφόρων αγγείων και ιστών, ίσως ακόμα και πιο πολύπλοκων οργάνων στο μέλλον.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτά τα αγγεία και οι ιστοί μπορούν να εκτυπωθούν από τρισδιάστατο εκτυπωτή.

Οι επιστήμονες του διάσημου Ινστιτούτου Φραουνχόφερ, με συντονιστή τον δρα Γκίντερ Τόβαρ, που πρόκειται να παρουσιάσουν τα επιτεύγματά τους στην έκθεση βιοτεχνολογίας "Biotechnica Fair" στο Ανόβερο τον Οκτώβριο, συνδύασαν την τεχνολογία τρισδιάστατης εκτύπωσης με μια άλλη τεχνική, τον πολυφωτονικό πολυμερισμό.

Ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής μπορεί πλέον να δημιουργήσει πολλών ειδών στερεά αντικείμενα τριών διαστάσεων από μια πληθώρα διαφορετικών υλικών, τα οποία επικάθονται σε διαδοχικά στρώματα προκαθορισμένων σχημάτων, υπό την καθοδήγηση ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Επειδή η τεχνολογία αυτή δεν είναι ακόμα αρκετά ακριβής για να δημιουργήσει δομές τόσο μικρές όσο τα αιμοφόρα αγγεία, οι γερμανοί ερευνητές τη συνδύασαν με την τεχνολογία του πολυμερισμού δύο φωτονίων.

Βραχείς αλλά μεγάλης έντασης παλμοί λέιζερ πέφτουν πάνω στο υλικό και ενεργοποιούν τα μόριά του, έτσι ώστε το υλικό να αποκτήσει την κατάλληλη ελαστικότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται πλέον εφικτή η "εκτύπωση" με μεγάλη ακρίβεια των τρισδιάστατων μικροσκοπικών αγγείων.