ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν στις 31 Οκτωβρίου ότι ο πληθυσμός του πλανήτη μας ξεπέρασε τα 7 δισ. άτομα και ότι θα συνεχίσει να αυξάνεται για να φθάσει τα 9 δισ. το 2050 και τα 10 δισ. στο τέλος του αιώνα. Πώς όμως φτάσαμε τόσο γρήγορα στα 7 δισ.; Γιατί η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού θα συνεχιστεί και ποιες οι επιπτώσεις από τη νέα αναμενόμενη αύξηση κατά 2 δισ. ως το 2050;

Απαντήσεις σε αυτά κι άλλα ερωτήματα σχετικά με την παγκόσμια πληθυσμιακή «έκρηξη» δίνει ο καθηγητής Δημογραφίας στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Βύρων Κοτζαμάνης.

"Αν κάνουμε μία μικρή αναδρομή στον χρόνο, θα διαπιστώσουμε ότι ο πληθυσμός του πλανήτη μας ήταν 1 δισ. το 1800, 2 δισ. το 1927, 3 δισ. το 1960, 4 δισ. το 1974, 5 δισ. το 1987 και 6 δισ. το 1999. Τα διαθέσιμα δεδομένα μας επιτρέπουν να διαπιστώνουμε ότι οι ρυθμοί αύξησης του πληθυσμού διαφοροποιούνται σαφώς τους δύο τελευταίους αιώνες, καθώς χρειάστηκαν περίπου 130 χρόνια για να διπλασιασθεί (1800-1927), αλλά μόνον 50 χρόνια για υπερδιπλασιασθεί και να περάσει από 3 δισ. το 1960 σε 7 δισ. το 2011", επισημαίνει ο κ. Κοτζαμάνης.

Ταυτόχρονα, υπενθυμίζει ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός υπερ-τετραπλασιάσθηκε από το 1900 (ήταν μόλις 1,63 δισ.), υπερ-πενταπλασιάσθηκε από το 1850 (1,24 δισ.) και δεκαπλασιάστηκε από το 1700 (0,69 δισ.).

Γνωρίζουμε, επίσης, σύμφωνα με τον καθηγητή, ότι, αν χρειάσθηκε ένας μόνον αιώνας για να τετραπλασιασθεί ο αριθμός των κατοίκων του πλανήτη μας, απαιτήθηκαν 750 χρόνια (500-1250) για να διπλασιαστεί (207 εκατ., το 500 μ.Χ, 417 εκατ., το 1250) και άλλα 500 σχεδόν χρόνια (1250-1750) για να διπλασιασθεί εκ νέου, περνώντας από 420 εκατομμύρια, το 1250, στα 850, λίγο πριν από το 1750.

Ζούμε σε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας της Ευρώπης, μια στιγμή όπου το ίδιο το σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης βρίσκεται σε κίνδυνο. Αυτό που εντυπωσιάζει μπροστά σ' αυτόν τον κίνδυνο είναι η ανικανότητα των πολιτικών ηγετών να κατανοήσουν αυτό που συμβαίνει, λέει ο γάλλος φιλόσοφος Ιβ Σαρλ Ζαρκά.

Μετά την Ελλάδα, γράφει στη Μοντ ο γάλλος φιλόσοφος, την ίδια τύχη θα έχουν ασφαλώς κι άλλοι: η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, ακόμη κι η Ιταλία. Η Γαλλία, που παρακολουθείται ήδη στενά από τους οίκους αξιολόγησης, δεν απέχει πολύ από αυτή την ομάδα των «απείθαρχων» κρατών που πρέπει να τιμωρηθούν.

Η ενιαία λύση στην κρίση, που συνίσταται στην επιβολή μιας όλο και μεγαλύτερης λιτότητας, έχει αποτέλεσμα αντίθετο του αναμενομένου: την ύφεση, την αύξηση της ανεργίας, τη μείωση των φορολογικών εσόδων, αλλά και την απώλεια της εμπιστοσύνης των πληθυσμών απέναντι στους ηγέτες τους και την εμφάνιση κινημάτων αντίστασης απέναντι στις αδικίες, τις ανισότητες και τη φτώχεια.

Αν οι κυβερνώντες δεν καταλαβαίνουν αυτό που συμβαίνει - γράφει ο Ιβ Σαρλ Ζαρκά - ο λόγος είναι ότι εξακολουθούν να πιστεύουν στην αυτο-ρύθμιση της αγοράς. Το αποτέλεσμα είναι η ενοχοποίηση των λαών και των κρατών. Δεν πρόκειται όμως για κάποιο αντικειμενικό φαινόμενο ή κάποιο νόμο, παρά μόνο για μια πεποίθηση. Αυτή η πεποίθηση αποτελεί μια από τις πηγές των κακών που μαστίζουν την ΕΕ.

Γιατί τα κράτη που έσωσαν τις τράπεζες, όπως όφειλαν να κάνουν, δεν χρησιμοποίησαν τα μέσα που διαθέτουν για να ελέγξουν τη λειτουργία τους και τις επιλογές τους; Γιατί δεν ελήφθησαν δραστικά θεσμικά και οικονομικά μέτρα για να απαλλαγούν τα κράτη από τον βρόχο των τριών οίκων αξιολόγησης, που η αξιοπιστία τους φαίνεται από το ότι βαθμολογούσαν με ΑΑΑ τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου (subprimes) μέχρι την καταστροφή του 2008;

Η λίστα των νικητών θα ανακοινωθεί μέσα στο 2012.

Την ψηφοφορία διοργάνωσε το "New7Wonders Foundation", με έδρα τη Ζυρίχη της Ελβετίας, ίδρυμα το οποίο δημιούργησε το 2001 ο Μπέρναρντ Βέμπερ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, το ελβετικό ίδρυμα χρηματοδοτείται από εμπορικές συμφωνίες και δεν στηρίζεται σε χρήματα προερχόμενα από κυβερνήσεις και φορολογουμένους.