ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο «όρθιος άνθρωπος» (Homo Erectus), o πρόγονος του σύγχρονου «σοφού ανθρώπου» (Homo sapiens), χρησιμοποιούσε σχετικά εξελιγμένες μεθόδους δημιουργίας λίθινων εργαλείων, πολύ νωρίτερα από ό,τι πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες.

Νέα ευρήματα στην Ανατολική Αφρική, ηλικίας περίπου 1,8 εκατ. ετών (δηλαδή 300.000 έως 350.000 χρόνια παλαιότερα από τα μέχρι τώρα στοιχεία), δείχνουν ότι οι πρόγονοί μας χρησιμοποιούσαν από τότε κοφτερούς χειροπελέκεις από ηφαιστειακές πέτρες, που είχαν κατεργαστεί κατάλληλα οι ίδιοι.

Η ανακάλυψη έγινε στην τοποθεσία Κοκισελέϊ, στις όχθες της λίμνης Τουρκάνα της βορειοδυτικής Κένυας, από Αμερικανούς και Γάλλους ερευνητές με επικεφαλής τον Κρίστοφερ Λεπρ των πανεπιστημίων Ράτγκερς και Κολούμπια, που παρουσίασαν την ανακάλυψή τους στο περιοδικό «Νάτσιουρ», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τη βρετανική «Γκάρντιαν» και το «Σάιενς».

Τα ευρήματα εγείρουν νέα ερωτήματα αναφορικά με την περιοχή από όπου προέρχονται οι πρώιμοι άνθρωποι (Homo erectus), αλλά και το πώς κατάφεραν να αναπτύξουν την προωθημένη για την εποχή τους τεχνική κατασκευής εργαλείων, που χαρακτηρίζει, σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους, τη λεγόμενη «Αχελαία» περίοδο.

Ο «όρθιος άνθρωπος» εμφανίστηκε πριν από δύο περίπου εκατ. χρόνια και εξαπλώθηκε από την Αφρική έως την Ασία, προτού εξαφανιστεί οριστικά πριν από 70.000 χρόνια και ενώ είχε ήδη ανατείλει το «άστρο» του διαδόχου του, του «σοφού ανθρώπου».

Οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας στις 13 Αυγούστου του 1961 αρχίζουν να κατασκευάζουν το τείχος του Βερολίνου. Το «τείχος του αίσχους», όπως ονομάστηκε, θα διατηρηθεί έως τις 9 Νοεμβρίου του 1989, οπότε θα γκρεμιστεί κατά την ενοποίηση των δύο Γερμανιών.

To Τείχος του Βερολίνου (γερμ. Berliner Mauer), ήταν τμήμα των ενδογερμανικών συνόρων, δηλ. των συνόρων που χώριζαν τη Γερμανία σε δύο κράτη, στην περιοχή του Βερολίνου. Από την ανέγερσή του από τους Ανατολικογερμανούς μέχρι την πτώση του, χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας.

Υπήρξε το γνωστότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Γερμανίας, ως επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948.

Κατά την προσπάθειά τους να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του Τείχους θανατώθηκαν τουλάχιστον 86 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και 2 Έλληνες, από βίαιες ενέργειες των ανατολικογερμανικών δυνάμεων ασφάλειας. Άλλες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών στους 238 προσμετρώντας και τα ατυχήματα, θύματα των οποίων τελικά κατέληξαν.

Στις 6 Αυγούστου 1945, η πυρηνική βόμβα ουρανίου «Λιτλ Μπόι» («Αγοράκι») ρίφθηκε στη Χιροσίμα από το πλήρωμα του αμερικανικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου Ενόλα Γκέι, σκοτώνοντας άμεσα περί τους 70.000 ανθρώπους. Περίπου το 69% των οικοδομημάτων της πόλεως καταστράφηκε εντελώς και ένα άλλο 6,6% υπέστη σοβαρές ζημιές.

Κατά τους επόμενους μήνες, περί τους 60.000 ακόμα ανθρώπους απεβίωσαν από τραύματα ή έκθεση σε ραδιενέργεια. Επί του συνόλου των θανάτων εκτιμάται ότι το 60% οφείλεται στην αρχική θερμοκρασία (από ακαριαία ολική εξαέρωση ή τήξη του σώματος μέχρι εγκαύματα), το 20% από μηχανικό τραυματισμό από το ωστικό κύμα (καθαυτό έκρηξη) και το υπόλοιπο 20% από τη ραδιενέργεια.

Από το 1945 μέχρι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ακόμα χιμπακούσα (δηλαδή, επιζώντες από τις δύο πυρηνικές βόμβες, που έπεσαν στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι) έχουν πεθάνει από ασθένειες που προκάλεσε η έκρηξη της βόμβας, οι περισσότεροι από λευχαιμία, λέμφωμα, καρκίνο των πνευμόνων και άλλα είδη καρκίνου.

Μετά την πυρηνική επίθεση η Χιροσίμα ξαναχτίστηκε και το κοντινότερο στο σημείο της εκρήξεως όρθιο κτήριο χαρακτηρίσθηκε «Θόλος Genbaku» ή «Ατομικός Θόλος», τμήμα σήμερα του Μνημείου Ειρήνης της Χιροσίμα. Οι δημοτικές αρχές της πόλης συνεχίζουν να υποστηρίζουν την κατάργηση όλων των πυρηνικών όπλων.