ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κοιτάζοντας το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας, αλλά και των παλαιότερων γραφομηχανών, θα διαπιστώσετε ότι τα γράμματα Q,W,E,R,T και Y είναι τα πρώτα έξι γράμματα, ενώ όλα τα υπόλοιπα δεν είναι τοποθετημένα με αλφαβητική σειρά!

Ποιος όμως, αποφάσισε τη ρύθμιση αυτή και για ποιο λόγο;

Η πρώτη γραφομηχανή κατασκευάστηκε το 1868 στις ΗΠΑ από τον Christopher Sholes Latham και περιελάμβανε ένα κινητό μηχανικό μελάνι, ένα μοχλό για τη συστροφή του χαρτιού και ένα πληκτρολόγιο με γράμματα, τα οποία ήταν τοποθετημένα αλφαβητικά.

Από την αρχή όμως της λειτουργίας τους οι γραφομηχανές παρουσίασαν πολλά προβλήματα επειδή μπλόκαραν συνέχεια και κολλούσαν. Η αιτία η μεγάλη ταχύτητα πληκτρολόγησης των γραμματέων.

Η ανθεκτικότητα των ιστών της αράχνης δεν οφείλεται μόνο στις μεταξένιες ίνες τους: σε περίπτωση ενός βίαιου κλονισμού, η αρχιτεκτονική τους επιτρέπει να θυσιάζεται ένα μικρό μέρος τους προκειμένου να σωθεί το ουσιώδες, μια ιδέα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι μηχανικοί στις κατασκευές τους, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύεται στη βρετανική επιστημονική επιθεώρηση Nature.

Το γεγονός αυτό "επιτρέπει στην αράχνη να επιδιορθώνει αντί να υφαίνει από το μηδέν τον ιστό", επισημαίνουν οι ερευνητές. Η κατασκευή του ιστού εξάλλου απαιτεί τόσο μεγάλη ενέργεια που η αράχνη δεν μπορεί να επιδίδεται πολύ συχνά στην κατασκευή του.

Η δύναμη και η ανθεκτικότητα των ινών από τους οποίους αποτελείται ο ιστός ήταν γνωστές από χρόνια, όμως τα υπόλοιπα πλεονεκτήματά του δεν είχαν ερευνηθεί, σημειώνει ο Μάρκους Μπάλερ, του πανεπιστημίου MIT της Μασαχουσέτης, ο οποίος ήταν επικεφαλής της μελέτης.

Κάνοντας επιτόπιες παρατηρήσεις αλλά και εξομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, οι επιστήμονες ανέλυσαν τη δομή του ιστού της αράχνης και τις αντιδράσεις του σε διάφορα φυσικά φαινόμενα, όπως το να πέφτει επάνω του ένα κλαράκι ή να βρίσκεται εν μέσω καταιγίδας. Σε σύγκριση με το βάρος τους, οι ιστοί της αράχνης "είναι πιο γεροί από το χάλυβα και πιο ανθεκτικοί από τις ίνες κέβλαρ", τονίζεται στην ανακοίνωση του ΜΙΤ.

Οι συνηθισμένοι ιστοί που υφαίνουν οι αράχνες σε κήπους ή στα γκαράζ των σπιτιών, φτιάχνονται από πολλά διαφορετικά είδη ίνας, από τα οποία δύο είναι τα πιο σημαντικά για την ακεραιότητα της κατασκευής: οι ιξώδεις, ελαστικές ίνες που εκτείνονται ελικοειδώς από το κέντρο προς το εξωτερικό τμήμα του ιστού και χρησιμεύουν στη σύλληψη του θηράματος και τα σκληρά, στεγνά "σχοινιά" που απλώνονται ακτινωτά από το κέντρο του.

Το μετάξι αυτών των "σχοινιών" έχει μοριακή σύνθεση τέτοια που του προσδίδει ταυτόχρονα σταθερότητα και ευλυγισία, για αυτό και είναι κρίσιμης σημασίας για τις μηχανικές ιδιότητες του συνόλου.

Πότισμα και λίπανση καλλιεργειών μέσω πληροφοριών από δορυφόρο. Ίσως να ακούγεται ακόμη εξωπραγματικό στους μη «μυημένους», αλλά δεν είναι.

Η διαδικασία της ορθολογικής χρήσης νερού άρδευσης και λιπάσματος στα χωράφια μπορεί να ξεκινήσει δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της γης, χάρη στις δορυφορικές καταγραφές.

Πώς; Μέσω -μεταξύ άλλων- των εφαρμογών τηλεπισκόπησης, που ήδη χρησιμοποιούνται ευρέως σε αρκετές χώρες, με πρωτοπόρους τις Ηνωμένες Πολιτείες (σ.σ. η NASA παρακολουθεί αγροτικές εκτάσεις στις ΗΠΑ ήδη από τη δεκαετία του '90).

Μάλιστα, την επόμενη διετία, αντίστοιχες εφαρμογές δεν αποκλείεται να χρησιμοποιούνται σε ευρεία κλίμακα και στην Ελλάδα.

Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο κατακερματισμένος κλήρος στη χώρα μας δυσχεραίνει την παροχή τέτοιων υπηρεσιών, καθώς απαιτεί συναίνεση και συνεργασία πολλών διαφορετικών ιδιοκτητών γης/αγροτών, οι οποίοι θα πρέπει να εφαρμόσουν από κοινού τις σχετικές οδηγίες λίπανσης και άρδευσης, όπως εξηγεί ο καθηγητής της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ (Εργαστήριο Τηλεπισκόπησης και Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών), Γεώργιος Ζαλίδης.

Αναγκαία η δημιουργία ομάδων παραγωγών

«Στην Ελλάδα δεν έχουμε φάρμες 5000 στρεμμάτων, όπως για παράδειγμα στις ΗΠΑ, αλλά κατακερματισμένους αγρούς και αυτό αποτελεί πρόβλημα για τέτοιες εφαρμογές», σημειώνει ο κ. Ζαλίδης, που το ερχόμενο Σάββατο θα πραγματοποιήσει ομιλία για το θέμα -μαζί με τον δρα Θ. Αλεξανδρίδη- στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο της διεθνούς έκθεσης AGROTICA, στη Θεσσαλονίκη.

Υπάρχει λύση; τον ρωτήσαμε. «Λύση θα ήταν η συγκρότηση ομάδων παραγωγών. Δεν μιλάω για συνεταιριστικές ενώσεις και οργανώσεις, αλλά για ομάδες παραγωγών με κοινές επιδιώξεις και συμφέροντα, που έχουν διάθεση να συνεργαστούν μεταξύ τους, ώστε να μη σπαταλιέται νερό και να μη χρησιμοποιούνται ''ένα κάρο'' αχρείαστα νιτρικά.