kiosterakis.gr +
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ...
Τεχνολογία
Όταν οι μηχανικοί μαθαίνουν από τις αράχνες
Η ανθεκτικότητα των ιστών της αράχνης δεν οφείλεται μόνο στις μεταξένιες ίνες τους: σε περίπτωση ενός βίαιου κλονισμού, η αρχιτεκτονική τους επιτρέπει να θυσιάζεται ένα μικρό μέρος τους προκειμένου να σωθεί το ουσιώδες, μια ιδέα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι μηχανικοί στις κατασκευές τους, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύεται στη βρετανική επιστημονική επιθεώρηση Nature.
Το γεγονός αυτό "επιτρέπει στην αράχνη να επιδιορθώνει αντί να υφαίνει από το μηδέν τον ιστό", επισημαίνουν οι ερευνητές. Η κατασκευή του ιστού εξάλλου απαιτεί τόσο μεγάλη ενέργεια που η αράχνη δεν μπορεί να επιδίδεται πολύ συχνά στην κατασκευή του.
Η δύναμη και η ανθεκτικότητα των ινών από τους οποίους αποτελείται ο ιστός ήταν γνωστές από χρόνια, όμως τα υπόλοιπα πλεονεκτήματά του δεν είχαν ερευνηθεί, σημειώνει ο Μάρκους Μπάλερ, του πανεπιστημίου MIT της Μασαχουσέτης, ο οποίος ήταν επικεφαλής της μελέτης.
Κάνοντας επιτόπιες παρατηρήσεις αλλά και εξομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, οι επιστήμονες ανέλυσαν τη δομή του ιστού της αράχνης και τις αντιδράσεις του σε διάφορα φυσικά φαινόμενα, όπως το να πέφτει επάνω του ένα κλαράκι ή να βρίσκεται εν μέσω καταιγίδας. Σε σύγκριση με το βάρος τους, οι ιστοί της αράχνης "είναι πιο γεροί από το χάλυβα και πιο ανθεκτικοί από τις ίνες κέβλαρ", τονίζεται στην ανακοίνωση του ΜΙΤ.
Οι συνηθισμένοι ιστοί που υφαίνουν οι αράχνες σε κήπους ή στα γκαράζ των σπιτιών, φτιάχνονται από πολλά διαφορετικά είδη ίνας, από τα οποία δύο είναι τα πιο σημαντικά για την ακεραιότητα της κατασκευής: οι ιξώδεις, ελαστικές ίνες που εκτείνονται ελικοειδώς από το κέντρο προς το εξωτερικό τμήμα του ιστού και χρησιμεύουν στη σύλληψη του θηράματος και τα σκληρά, στεγνά "σχοινιά" που απλώνονται ακτινωτά από το κέντρο του.
Το μετάξι αυτών των "σχοινιών" έχει μοριακή σύνθεση τέτοια που του προσδίδει ταυτόχρονα σταθερότητα και ευλυγισία, για αυτό και είναι κρίσιμης σημασίας για τις μηχανικές ιδιότητες του συνόλου.
Πότισμα και λίπανση μέσω... δορυφόρου!
Πότισμα και λίπανση καλλιεργειών μέσω πληροφοριών από δορυφόρο. Ίσως να ακούγεται ακόμη εξωπραγματικό στους μη «μυημένους», αλλά δεν είναι.
Η διαδικασία της ορθολογικής χρήσης νερού άρδευσης και λιπάσματος στα χωράφια μπορεί να ξεκινήσει δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της γης, χάρη στις δορυφορικές καταγραφές.
Πώς; Μέσω -μεταξύ άλλων- των εφαρμογών τηλεπισκόπησης, που ήδη χρησιμοποιούνται ευρέως σε αρκετές χώρες, με πρωτοπόρους τις Ηνωμένες Πολιτείες (σ.σ. η NASA παρακολουθεί αγροτικές εκτάσεις στις ΗΠΑ ήδη από τη δεκαετία του '90).
Μάλιστα, την επόμενη διετία, αντίστοιχες εφαρμογές δεν αποκλείεται να χρησιμοποιούνται σε ευρεία κλίμακα και στην Ελλάδα.
Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο κατακερματισμένος κλήρος στη χώρα μας δυσχεραίνει την παροχή τέτοιων υπηρεσιών, καθώς απαιτεί συναίνεση και συνεργασία πολλών διαφορετικών ιδιοκτητών γης/αγροτών, οι οποίοι θα πρέπει να εφαρμόσουν από κοινού τις σχετικές οδηγίες λίπανσης και άρδευσης, όπως εξηγεί ο καθηγητής της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ (Εργαστήριο Τηλεπισκόπησης και Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών), Γεώργιος Ζαλίδης.
Αναγκαία η δημιουργία ομάδων παραγωγών
«Στην Ελλάδα δεν έχουμε φάρμες 5000 στρεμμάτων, όπως για παράδειγμα στις ΗΠΑ, αλλά κατακερματισμένους αγρούς και αυτό αποτελεί πρόβλημα για τέτοιες εφαρμογές», σημειώνει ο κ. Ζαλίδης, που το ερχόμενο Σάββατο θα πραγματοποιήσει ομιλία για το θέμα -μαζί με τον δρα Θ. Αλεξανδρίδη- στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο της διεθνούς έκθεσης AGROTICA, στη Θεσσαλονίκη.
Υπάρχει λύση; τον ρωτήσαμε. «Λύση θα ήταν η συγκρότηση ομάδων παραγωγών. Δεν μιλάω για συνεταιριστικές ενώσεις και οργανώσεις, αλλά για ομάδες παραγωγών με κοινές επιδιώξεις και συμφέροντα, που έχουν διάθεση να συνεργαστούν μεταξύ τους, ώστε να μη σπαταλιέται νερό και να μη χρησιμοποιούνται ''ένα κάρο'' αχρείαστα νιτρικά.
Ασπίδα προστασίας της γης!
Οι ευρωπαίοι επιστήμονες ηγούνται μιας νέας διεθνούς προσπάθειας να δημιουργηθεί μια έκτακτης ανάγκης ασπίδα προστασίας του πλανήτη μας από την πιθανή καταστροφική πρόσκρουση με τη Γη ενός κομήτη ή αστεροειδούς.
Με την ονομασία "NEOShield", η πρωτοβουλία καθοδηγείται από το Ινστιτούτο Πλανητικών Ερευνών της Γερμανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (DLR), έδρα το Βερολίνο, ενώ συμμετέχουν ερευνητές από την Ευρώπη, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ.
Το νέο πρόγραμμα, με επικεφαλής τον καθηγητή Άλαν Χάρις της DLR, θα αξιολογήσει το βαθμό απειλής που συνιστούν τα διάφορα ουράνια σώματα που κινούνται κοντά στον πλανήτη μας (Near Earth Objects-NEO) και θα προτείνει τις καλύτερες δυνατές λύσεις σε περίπτωση κινδύνου πρόσκρουσης.
Αυτή την εβδομάδα, θα γίνει η εναρκτήρια συνάντηση για την εκκίνηση του προγράμματος, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με το BBC.
To ΝΕΟShield, που θα διαρκέσει περίπου τριάμισι χρόνια, θα αξιοποιήσει τις πιο σύγχρονες επιστημονικές γνώσεις, σε συνδυασμό με εργαστηριακά πειράματα και τη δημιουργία μοντέλων πρόβλεψης, ώστε να καταστεί εφικτή η διαμόρφωση αξιόπιστων προτάσεων.
Από μηχανικής πλευράς, την κατασκευή των προτεινόμενων συσκευών για τον "εκτροχιασμό" κάποιου δυνητικά επικίνδυνου ουρανίου σώματος θα αναλάβουν ερευνητές από το γερμανικό, το γαλλικό και το βρετανικό τμήμα της μεγάλης ευρωπαϊκής αεροδιαστημικής βιομηχανίας Astrium.
Θεωρείται πιθανό ότι τελικά οι επιστήμονες θα προτείνουν στις κυβερνήσεις μια δοκιμαστική αποστολή για να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα της προτεινόμενης μεθόδου αποτροπής. Η απειλή από την πρόσκρουση ενός ουρανίου σώματος μπορεί να φαντάζει μακρινή, όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι, γιατί τα γεωλογικά και αστρονομικά δεδομένα δείχνουν σαφώς ότι η απειλή είναι πραγματική και "χτυπά" κατά τακτά χρονικά διαστήματα.
Ο μικρότερος 3D χάρτης
Ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες πέτυχαν επιστήμονες της εταιρίας πληροφορικής ΙΒΜ, οι οποίοι δημιούργησαν τον μικρότερο τρισδιάστατο χάρτη του πλανήτη μας, που έχει ποτέ κατασκευαστεί.
Ο χάρτης, πάνω σε μια μικροσκοπική ακίδα από πολυμερές υλικό, έχει διαστάσεις 22 επί 11 μικρόμετρα (εκατομμυριοστά του μέτρου).
Για να γίνει αντιληπτό τι σημαίνει αυτό, 1.000 τέτοιοι χάρτες χωράνε σε έναν μοναδικό κόκκο αλατιού.
Οι ερευνητές της αμερικανικής εταιρίας, στα εργαστήριά της στη Ζυρίχη και την Καλιφόρνια, δημιούργησαν τον χάρτη ως δείγμα τού πόσο έχει πλέον προχωρήσει η νανοτεχνολογία, πετυχαίνοντας να μετατρέπει σε μινιατούρες ακόμα και πολύπλοκες δομές όπως ο χάρτης της Γης.
Όπως δήλωσαν, στο μέλλον αυτές οι προωθημένες τεχνικές θα ανοίξουν νέες προοπτικές για τον χειρισμό αντικειμένων νανοκλίμακας σε μια ποικιλία πεδίων, όπως η ηλεκτρονική, η ιατρική, η βιολογία κ.α.
Ο χάρτης χαράχτηκε μέσω μιας μικροσκοπικής αιχμηρής «μύτης» από πυρίτιο, 100.000 φορές μικρότερης από τη μύτη ενός μολυβιού.
Μάλιστα, επειδή μερικοί ερευνητές της ΙΒΜ είναι φίλοι της ορειβασίας, δημιούργησαν και ένα τρισδιάστατο νανο-αντίγραφο της φημισμένης κορυφής Μάτερχορν των Άλπεων, με ύψος μόλις 25 νανόμετρα (δισεκατομμυριοστά του μέτρου).