ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ένα ηλιακό ιστίο, με απλά λόγια, είναι ένα διαστημόπλοιο που προωθείται με το φως του ήλιου...

Όπως ένα συμβατικός πύραυλος προωθείται από την ώθηση που παράγεται από την καύση του καύσιμου της μηχανής του, ένα ηλιακό ιστίο απλά ωθείται προς τα εμπρός από το φως από τον Ήλιο. Αυτό είναι δυνατό επειδή το φως αποτελείται από πακέτα ενέργειας είναι γνωστά ως «φωτόνια», τα οποία ενεργούν σαν ατομικά σωματίδια, αλλά με περισσότερη ενέργεια. Όταν μια ακτίνα φωτός πέσει πάνω σε μια στιλπνή επιφάνεια, όπως ένας καθρέπτης, τα φωτόνια αντανακλώνται όπως ακριβώς μια μπάλα αναπηδά σε έναν τοίχο. Κατά τη διαδικασία αυτή τα φωτόνια μεταδίδουν την ορμή τους στην επιφάνεια δύο φορές - μια φορά από τον αρχικό αντίκτυπο, και μια φορά από την αντανάκλαση σ' αυτή. Έτσι μια στιλπνή επιφάνεια που δέχεται σταθερά φωτεινές δέσμες κινείται πολύ σιγά προς τα εμπρός.

Ένα ηλιακό ιστίο αποτελείται από μια τέτοια ανακλαστική επιφάνεια, ή σύνολο επιφανειών, ανάλογα με το σχεδιασμό του. Όταν τα οι επιφάνειες αυτές βρίσκονται ακριβώς απέναντι από τον Ήλιο, δέχονται σταθερό καταιγισμό φωτονίων που ανακλώνται και ωθούν το διαστημικό σκάφος προς τα εμπρός, μακριά από τον Ήλιο. Με την αλλαγή της γωνίας του ιστίου, επηρεάζεται η κατεύθυνση στην οποία κινείται το διαστημικό σκάφος, ακριβώς όπως ένα ιστιοφόρο αλλάζει τη γωνία των ιστίων του για να επηρεάζει την πορεία του. Με την κατάλληλη γωνία, το διαστημικό σκάφος μπορεί να κατευθυνθεί ακόμα και προς τον Ήλιο.

Ο διαστημικός καιρός είναι ένας όρος που άρχισε να χρησιμοποιείται μετά το 1990 και αφορά τις περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν στο διάστημα που βρίσκεται ανάμεσα στην ατμόσφαιρα του Ήλιου και της Γης. Είναι διαφορετικός από τον καιρό που όλοι ξέρουμε, τις συνθήκες δηλαδή μέσα στην γήινη τροπόσφαιρα και στρατόσφαιρα.

Στο ηλιακό μας σύστημα, ο διαστημικός καιρός επηρεάζεται κυρίως από την ταχύτητα και πυκνότητα των ηλιακών ανέμων και τα διαπλανητικά μαγνητικά πεδία. Πολλά φαινόμενα σχετίζονται με τον διαστημικό καιρό, όπως οι γεωμαγνητικές καταιγίδες, ενεργοποίηση των ραδιενεργών ζωνών Van Allen, διαταραχές της ιονόσφαιρας και αλλοίωση των σημάτων από τους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους, το σέλας, γεωμαγνητικά ρεύματα στην επιφάνεια της Γης, κ.α.

Η εκτόξευση τεραστίων ποσοτήτων μάζα από την κορόνα του Ήλιου, προκαλεί συμπίεση της μαγνητόσφαιρας, ενώ τα ενεργά σωματίδια μπορούν να καταστρέψουν τα ηλεκτρονικά των διαστημόπλοιων και να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή των πληρωμάτων.

Η παρακολούθηση και μελέτη του διαστημικού καιρού είναι πολύ σημαντική, γιατί παρ' όλο που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αναχαιτίσουμε τα φαινόμενα, μπορούμε να προετοιμαστούμε και να μειώσουμε όσο γίνεται τα καταστροφικά αποτελέσματα της ηλιακής δραστηριότητας.

Είναι η μοίρα των ανθρώπων αργά αλλά σταθερά να καταλήξουν βλάκες;

Αυτό λίγο- πολύ ισχυρίζεται μια νέα αιρετική και επίμαχη αμερικανική επιστημονική έρευνα, που υποστηρίζει ότι όσο προοδεύει ο ανθρώπινος πολιτισμός, τόσο λιγότερο έξυπνοι γίνονται οι άνθρωποι.

Μάλιστα φέρνει ως παράδειγμα τους αρχαίους Αθηναίους, για τους οποίους αναφέρει ότι, αν οποιοσδήποτε από αυτούς μεταφερόταν με τη μηχανή του χρόνου στη σημερινή εποχή, θα ξεχώριζε εύκολα μέσα στη γενική μετριότητα.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι άνθρωποι έφθασαν στο διανοητικό αποκορύφωμά τους πριν από περίπου 2.000 έως 6.000 χρόνια και από τότε υπάρχει μια αργή πτωτική τάση στις νοητικές ικανότητές τους, η οποία έχει γίνει πιο έντονη στη σύγχρονη τεχνολογική εποχή. Η βασική αιτία γι' αυτό (υποτίθεται ότι) είναι το γεγονός πως εξαιτίας των πολλαπλών ευκολιών που παρέχει η τεχνολογία, δεν «δουλεύει» πια η πανάρχαια εξελικτική πίεση που ευνοεί τους πιο έξυπνους και ικανούς σε βάρος των χαζών και ανίκανων.

Ο καθηγητής αναπτυξιακής βιολογίας του πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ Τζέραλντ Κράμπτρι, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γενετικής "Trends in Genetics", σύμφωνα με τις βρετανικές «Γκάρντιαν», «Τέλεγκραφ» και «Ιντιπέντεντ», υποστηρίζει ότι η νοημοσύνη αναπτύχθηκε στους προϊστορικούς προγόνους μας στην Αφρική, πριν από 50.000 έως 500.000 χρόνια, επειδή όσο πιο έξυπνοι ήταν, τόσο καλύτερα μπορούσαν να επιβιώσουν (εύρεση τροφής με το κυνήγι, κατασκευή καταλυμάτων κ.α.). Τα γονίδια της εξυπνάδας οι πιο ευνοημένοι τα κληροδοτούσαν στις επόμενες γενιές.

Το δημοφιλές παιχνίδι Paintball, ίσως μια μέρα παίξει σημαντικό ρόλο στο να αποφευχθεί μια σύγκρουση αστεροειδή με τη Γη. Ο Sung Wook Paek, απόφοιτος του ΜΙΤ, δημοσίευσε ένα σχέδιο αντιμετώπισης ενός παρόμοιου συμβάντος, το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Move an Asteroid Technical Paper Competition του 2012.

Σύμφωνα με την πρόταση του Paek, ένα διαστημόπλοιο θα εκτοξεύσει πληθώρα μπαλών με άσπρη μπογιά, οι οποίες θα καλύψουν όσο το δυνατόν περισσότερη επιφάνεια του αστεροειδή. Η δύναμη από τις μπάλες θα βγάλει τον αστεροειδή, έστω και για λίγο, από την πορεία του. Στη συνέχεια, το άσπρο χρώμα θα διπλασιάσει την ανακλαστικότητα της επιφάνειας του αστεροειδή στο ηλιακό φως. Έτσι, τα περισσότερα φωτόνια που θα πέφτουν στο βράχο, θα αυξήσουν την ραδιενεργή πίεση πάνω του και θα τον βγάλουν ακόμα περισσότερο από την πορεία του.

Ο αστεροειδής που χρησιμοποιήθηκε για αυτή τη θεωρητική μελέτη είναι ο Apophis, ο οποίος έχει πλάτος 270 μέτρα και θεωρείται ότι ίσως συγκρουστεί με τη Γη στις επόμενες δεκαετίες. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που τον παρακολουθούν, ίσως πλησιάσει τη Γη το 2029 και στη συνέχεια το 2036.