
Στον Οδυσσέα Ελύτη αποδίδεται το παρακάτω ποίημα με τίτλο «Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία». Είναι όμως δικό του;
Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...

Ευχαριστούμε την εταιρεία 3Τ-Πολυδομική για τη φιλοξενία που μας προσφέρει στο server της, και για το έτος

Συντονιστείτε στο μουσικό μας κανάλη ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ στο YouTube, για περισσότερα δικά μας τραγούδια...

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 51 guests και κανένα μέλος
Κανονικά, δεν μπορούμε να φωτογραφίσουμε μια μαύρη τρύπα, αφού ούτε καν το φως δεν μπορεί να διαφύγει από τη βαρυτική της έλξη. Ωστόσο, μπορούμε να αντιληφθούμε τη παρουσία της παρατηρώντας την επίδραση που ασκεί με την αδυσώπητη έλξη της στην ύλη που τη περιβάλλει.
Πριν από μερικά χρόνια, Αμερικανοί αστρονόμοι παρατήρησαν αέρια να στροβιλίζονται με όλο και μεγαλύτερες ταχύτητες κοντά στο κέντρο του γαλαξία Μ84. Ο υπολογισμός της ταχύτητας περιστροφής των αερίων, όπως αποτυπώνεται σε αυτή την εικόνα, αποτελεί σαφή ένδειξη για την ύπαρξη μιας κολοσσιαίας μαύρης τρύπας, με μάζα 300 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου. Εάν δεν υπήρχε η μαύρη τρύπα, η γραμμή θα ήταν σχεδόν κατακόρυφη και δε θα έμοιαζε με τμήμα από καρδιογράφημα!
Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας
Κι είμαστε - σα να πέρασε μέσα μας η ομίχλη -
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.
Ο ιστότοπος αυτός, χρησιμοποιεί μικρά αρχεία που λέγονται cookies τα οποία βοηθούν να βελτιωθεί η περιήγησή σας. Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι συμφωνείτε με αυτή την πολιτική...