ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Το Ubuntu είναι ένα πλήρες λειτουργικό σύστημα (άλλα λειτουργικά συστήματα είναι τα Windows και το MacOS) βασισμένο όμως στο Linux (ή πιο ορθά GNU/Linux). Το Ubuntu δηλαδή είναι μια διανομή (οι διανομές είναι κάτι σαν διαφορετικές εκδόσεις) του Linux. Άλλες δημοφιλείς διανομές είναι το Fedora, Mandriva, SuSE. Διατίθεται ελεύθερα και υποστηρίζεται τόσο από μια πολύ μεγάλη κοινότητα χρηστών όσο και από επαγγελματίες. Είναι εξαιρετικά προηγμένο από τεχνολογική και σχεδιαστική άποψη αλλά ευτυχώς δεν υπερέχει μόνο σε αυτόν τον τομέα. Το σημαντικότερο του πλεονέκτημα είναι η απλότητα και η ευκολία στην χρήση. Μπορεί να το χειριστεί/χρησιμοποιήσει ο καθένας: είτε επαγγελματίας ή επιστήμονας που έχει υψηλές απαιτήσεις, είτε φοιτητής, συνταξιούχος ή ακόμα και νοικοκυρά.

Επιπλέον δεν περιλαμβάνει προεγκατεστημένες μόνο βασικές εφαρμογές αλλά και πάρα πολλά προγράμματα που καλύπτουν περισσότερο ή λιγότερο εξειδικευμένες ανάγκες.

Ως γνωστόν, πέρα από τις γαστρονομικές της λιχουδιές η Γαλλία φημίζεται και για τα «γκαρσόν» της, εκείνα με τη μακριά ποδιά και το απότομο ύφος, με τα οποία έχει αρκετές φορές ασχοληθεί όχι μόνο ο γαλλικός αλλά και ο διεθνής Τύπος. Αυτή τη φορά όμως οι Γάλλοι δημοσιογράφοι αποφάσισαν να χώσουν το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά στο κόκαλο και να αποκαλύψουν όλα τα κόλπα και τα τεχνάσματα στα οποία οι σερβιτόροι των γαλλικών εστιατορίων καταφεύγουν ώστε να κάνουν τους πελάτες τους να αποχωριστούν τα χρήματα τους.

Σύμφωνα λοιπόν με άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Rue89 και το οποίο φέρει τον τίτλο «Επτά συμβουλές που μπορούν να φουσκώσουν το λογαριασμό», η ερώτηση «νεράκι μεταλλικό ή ανθρακούχο;» από τα χείλη του σερβιτόρου που έχει μόλις αφήσει ένα μπολ με φιστίκια πάνω στο τραπέζι, δεν είναι από την αγωνία του μήπως διψάσατε. Επίσης δεν κάθεστε στο τραπέζι μέσα στ' αγιάζι, δίπλα από το παράθυρο ή την πόρτα – και ενώ το μαγαζί είναι άδειο – για να παίρνετε αέρα. Κάθεστε εκεί ώστε να σας βλέπουν όσοι είναι ακόμα έξω από αυτό.

Επίσης το «Να σας φέρουμε ένα απεριτίφ ή θα περάσετε κατευθείαν στο κρασί;», δεν αφήνει στον πελάτη το περιθώριο να ζητήσει μία κανάτα νερό, η οποία αντίστοιχα δεν αφήνει περιθώριο κέρδους στο κατάστημα. Και η σειρά όμως στον κατάλογο με τα κρασιά υπακούει σε μια συγκεκριμένη λογική ωθώντας σας στην επιλογή ενός ακριβού μπουκαλιού. Το ίδιο βέβαια έχει στο μυαλό της και η σερβιτόρα που σας λέει «Σοβινιόν, Σαρντονέ ή Σαμπλί;». Στηρίζεται στο ότι ο πελάτης δε θα θυμάται τα δύο πρώτα και θα ντραπεί να της ζητήσει να τα επαναλάβει. Αντίστοιχα ο λόγος που σας γεμίζουν το ποτήρι μετά από κάθε σας γουλιά αποσκοπεί στην αγορά ακόμα ενός μπουκαλιού.

Όσοι, οι κάπως μεγαλύτεροι στα χρόνια, που δεν ενθουσιάζονται καθόλου με τη μοντέρνα μουσική, όπου πια τα περισσότερα τραγούδια ακούγονται λίγο-πολύ ίδια, αναπολούν τις παλιές καλές μέρες της ροκ, της σόουλ και της ποπ.

Όλοι αυτοί θα αισθανθούν δικαιωμένοι από μία νέα ισπανική επιστημονική έρευνα που, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών, κατέληξε σε ένα μάλλον αναμενόμενο συμπέρασμα: τα τραγούδια της σύγχρονης μουσικής είναι υπερβολικά δυνατά (στο όριο της φασαρίας...) και πολύ πιο ομοιόμορφα μεταξύ τους (στο όριο της βαρεμάρας...) σε σχέση με τα παλιότερα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ειδικό στην τεχνητή νοημοσύνη Χουάν Σέρα του Ισπανικού Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Scientific Reports», σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό, ανέλυσαν -με τη βοήθεια ειδικών πολύπλοκων υπολογιστικών αλγορίθμων- μία τεράστια βάση δεδομένων περίπου μισού εκατομμυρίου τραγουδιών της περιόδου 1955 - 2010, από σχεδόν 45.000 καλλιτέχνες, που κάλυπταν πολλά μουσικά είδη (ποπ, ροκ, χιπ-χοπ, μέταλ, ηλεκτρονική κ.ά.).

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όντως τα σύγχρονα τραγούδια γίνονται όλο και πιο δυνατά, πιο εύκολα στο άκουσμα και, τελικά, πιο βαρετά από άποψη μελωδίας και ποικιλίας.

«Βρήκαμε στοιχεία για μία σταδιακή ομογενοποίηση της μουσικής» δήλωσε ο Χουάν Σέρα και επισήμανε ότι, σύμφωνα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς, οι συνδυασμοί ανάμεσα στις μουσικές νότες, δηλαδή οι συγχορδίες και η μελωδική ποικιλία των τραγουδιών, έχουν συστηματικά μειωθεί κατά τα τελευταία 50 χρόνια- και όσο πάει, η κατάσταση χειροτερεύει.