ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η κλίμακα Καρντάσεφ (αγγλικά: Kardashev scale) κατατάσσει έναν πολιτισμό σύμφωνα με την ενέργεια που είναι σε θέση να καταναλώνει και να χειραγωγεί, η οποία και αντιστοιχεί ταυτόχρονα στο βαθμό εξάπλωσης του πολιτισμού αυτού στον Κόσμο. Προτάθηκε το 1964 από τον Ρώσο αστρονόμο Νικολάι Καρντάσεφ (Nikolai Kardashev).

Με την επέκταση της κλίμακας Καρντάσεφ και πριν τη μονάδα προκύπτει μέτρο αξιολόγησης και του ανθρώπινου πολιτισμού στην ιστορία του. Η βασική βαθμονόμηση γίνεται με βάση τρεις ενεργειακές θέσεις στην κλίμακα που αντιστοιχούν στην ικανότητα πλήρους διαχείρισης των ενεργειακών πόρων ενός πλανήτη που κατοικείται (τύπος 1), του άστρου του αντίστοιχου ηλιακού συστήματος (τύπος 2) και του γαλαξία του (τύπος 3). Δείγματα πολιτισμών που θα μπορούσαν να αντιστοιχιστούν στην επεκταμένη κλίμακα Καρντάσεφ, είναι ο ανθρώπινος και υποθετικοί πολιτισμοί.

Ο ιάπωνας επιχειρηματίας Κατσούο Ινούε επέλεξε την Ιταλία για τις φετινές καλοκαιρινές του διακοπές και απόλαυσε την πολυτέλεια μιας θέσης «business» και τα αξιοθέατα της Φλωρεντίας και της Ρώμης· και όλα αυτά χωρίς ποτέ να φύγει από το Τόκιο.

Ο 56χρονος Ινούε και η σύζυγός του «πέταξαν» ως πελάτες της εταιρίας αναψυχής του Τόκιο First Airlines, η οποία έχει σπεύσει να εκμεταλλευθεί την αύξηση που καταγράφεται στη ζήτηση για ταξίδια εικονικής πραγματικότητας για ιάπωνες παραθεριστές που βρίσκονται καθηλωμένοι στη χώρα τους λόγω των περιορισμών του κορονοϊού.

Το τραμ της Βαρκελώνης χτύπησε έναν ρακένδυτο άνδρα, σε μια πολυσύχναστη διασταύρωση της πόλης. Γύρω του μαζεύτηκε κόσμος. Μεταξύ αυτών και κάποιοι οδηγοί ταξί που θεώρησαν ότι ήταν ζητιάνος και αρνήθηκαν να τον μεταφέρουν. Ο Αντόνι Γκαουντί, που πέθανε τρεις μέρες μετά το ατύχημα, στις 10 Ιουνίου 1926, εκείνο το πρωί είχε βγει για λίγο στον κόσμο, από το εργαστήριό του, που βρισκόταν στην κρύπτη της Sagrada Familia. Τα τελευταία χρόνια δεν διατηρούσε τίποτα από την κομψότητα άλλων εποχών. Παραμελούσε την υγεία του, κυκλοφορούσε τυλιγμένος με κουβέρτες και έβγαινε στο δρόμο ξυπόλητος, σα να αδιαφορούσε πλήρως για τη γνώμη των άλλων.

Γεννήθηκε σε ένα χωριό της Καταλονίας στις 25 Ιουνίου 1852. Ήταν το τελευταίο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και ο πατέρας του εργαζόταν ως βιομηχανικός χαλκουργός. Καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του υπέφερε από αρθρίτιδα, η οποία αρκετές φορές ήταν η αιτία να χάνει το σχολείο. Η περιπέτεια της υγείας του, για πολλούς μελετητές, σχετίζεται με την εμμονή του με τα κόκαλα και τους σκελετούς, τη μορφή των οποίων θα χρησιμοποιούσε αργότερα στα έργα του. Ο μικρός Αντόνι περνούσε τις ώρες του στο σπίτι του παππού του, παρατηρώντας την φύση σε όλες της τις εκφάνσεις. «Τα δέντρα απέναντι από το παράθυρό μου είναι τα αγαπημένα μου βιβλία αρχιτεκτονικής», συνήθιζε να λέει για χρόνια. Έγινε δεκτός στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης. Για να καταφέρει να σπουδάσει όμως, εργαζόταν παράλληλα ως βοηθός σε διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία της πόλης. Η θητεία του δίπλα στον αρχιτέκτονα Χοσέ Μέστρες τον έκανε να αναθεωρήσει πλήρως αρκετές αντιλήψεις του και να υιοθετήσει, μεταξύ άλλων, την άποψη ότι η φύση δημιουργεί από ανάγκη για χρηστικότητα και όχι για λόγους καλαισθησίας. Εκείνη την εποχή ήρθε σε επαφή με το νεοσύστατο κίνημα του μοντερνισμού, του οποίου θα γινόταν βασικός εκπρόσωπος.