ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σύμφωνα με τις έρευνες μετά από τα εγκλήματα της σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης, η κριτική, η απόρριψη και η εγκατάλειψη αποτελούν τις τρεις τραυματικές εμπειρίες για το άτομο και με τις χειρότερες ψυχολογικές επιπτώσεις σε ένα άτομο. Από αυτά τα τρία, η κριτική είναι η πιο διαδεδομένη και η πιο επαναλαμβανόμενη στην κοινωνική αλληλεπίδραση των ανθρώπων. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η κριτική έχει και τη θετική πλευρά γιατί μας βοηθάει να γινόμαστε καλύτεροι. Μπορεί να ισχύσει όμως αυτό για τα παιδιά;

Ο κλινικός ψυχολόγος Dr. Laurence Smith στο βιβλίο του Criticism-Our disease (Κριτική-Μια Διαταραχή μας), μας λέει πως η κριτική μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα μόνο όταν το άτομο έχει αποκτήσει την επαρκή ωρίμανση και την ικανότητα να κρατήσει συναισθηματική απόσταση από αυτήν, αλλά και από το άτομο που την ασκεί, έτσι ώστε να εκτιμηθεί θετικά η αξία της. Στην πλειοψηφία, η κριτική γεμίζει το άτομο με αμφιβολίες για αυτό που είναι και συνδέεται σχεδόν πάντοτε με αρνητικά συναισθήματα – κάτι που ισχύει ιδιαίτερα για τα παιδιά δεδομένου ότι δεν έχουν αναπτύξει τη γνωστική ωρίμανση να χειριστούν την κριτική με εποικοδομητικό τρόπο.

Τα είδη της κριτικής που ασκούμε στα παιδιά μας

1. Η «καλοπροαίρετη κριτική»

Οι γονείς αρκετά συχνά είτε άθελά τους, είτε εν αγνοία τους, ασκούν κριτική στα παιδιά «Μην κάνεις αυτό, μην ντύνεσαι έτσι, μη μιλάς με αυτόν τον τρόπο, μην κάθεσαι έτσι, μην κάνεις τέτοια γράμματα, δεν πήρες καλούς βαθμούς». Η κριτική των γονιών μπορεί να είναι τις περισσότερες φορές καλοπροαίρετη και να έχει ως βάση της την ανησυχία και την επιθυμία να γίνει το παιδί καλύτερο σε έναν ανταγωνιστικό και σκληρό κόσμο. Όταν οι γονείς κριτικάρουν τα παιδιά (στην πλειοψηφία τους) πιστεύουν ότι δεν ασκούν κριτική απλά δίνουν συμβουλές και οδηγίες και μπορεί να εκπλήσσονται με τις αντιδράσεις των παιδιών θεωρώντας ότι είναι ανυπάκουα ή απρόθυμα να συνεργαστούν και να επικοινωνήσουν θετικά με τους γονείς.

Μετά τα ψηφιακά πανεπιστήμια, τα εξ αποστάσεως μαθήματα επεκτείνονται στα σχολεία...

Το μάθημα της Αλγεβρας άρχιζε από στιγμή σε στιγμή, αλλά ο καθηγητής ήταν ακόμη στο σπίτι του καθισμένος σε μια δερμάτινη καρέκλα. Κι όμως, βρισκόταν ήδη μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας και παρακολουθούσε τους μαθητές του να έρχονται ένας-ένας για μάθημα, παρά το γεγονός ότι ούτε κι αυτοί είχαν βγει από τα σπίτια τους: ήταν μέσα στα δωμάτιά τους και εκείνος έβλεπε τα πρόσωπά τους σε μικρά κουτιά που εμφανίζονταν στην οθόνη του υπολογιστή του.

Όταν έφτασε η ώρα να αρχίσει το μάθημα, φόρεσε ένα ζευγάρι ακουστικά με μικρόφωνο και άρχισε να μιλάει: «Καλημέρα σε όλους, ευχαριστώ που ήρθατε σήμερα».

Στη συνέχεια, εξήγησε τους κανόνες που πρέπει να τηρούνται στην ιδιόρρυθμη αυτή τάξη και, απευθυνόμενος προς τους μαθητές, είπε: «Αν συμφωνείτε με αυτά που πρέπει να γίνουν, θα μου δώσετε όλοι ένα χαμόγελο;» Αμέσως εμφανίστηκαν στην οθόνη του χαμογελαστές φατσούλες (emoticons).

Ο 27χρονος Σον Γουίγκ πέρασε τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του ως εκπαιδευτικός διδάσκοντας σε «σχολεία με σάρκα και οστά» όπως ο ίδιος αποκαλεί τα παραδοσιακά σχολεία με τους πίνακες και τα θρανία.

Σήμερα εργάζεται στο Florida Virtual School (Εικονικό Σχολείο της Φλόριδας), ένα ψηφιακό δημοτικό και γυμνάσιο με 5.300 μαθητές και άλλους 206.000 που παρακολουθούν ορισμένα μόνο μαθήματα. Πρόκειται για ένα από τα παλιότερα και μεγαλύτερα «κυβερνοσχολεία» των Ηνωμένων Πολιτειών και αποτελεί μέρος ενός συστήματος που αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς.

Για τεράστιο επίτευγμα κάνει λόγο η επιστημονική κοινότητα

Ένα βήμα - ορόσημο στο πεδίο της βιολογίας έκαναν επιστήμονες από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ινδία, που κατάφεραν για πρώτη φορά να δημιουργήσουν εξ αρχής ένα πλήρως συνθετικό και λειτουργικό χρωμόσωμα, μία εξέλιξη που ανοίγει το δρόμο για νέες επαναστατικές καινοτομίες στο πεδίο της βιοτεχνολογίας και της ιατρικής κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Συνθετική ζωή

Τα συνθετικά χρωμοσώματα, που σχεδιάζονται με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή, θα αποτελέσουν τη βάση για τη δημιουργία μελλοντικών συνθετικών μορφών ζωής (κατ' αρχήν μικροοργανισμών και αργότερα φυτών και ζώων), με ποικίλες εφαρμογές όπως ο καθαρισμός του περιβάλλοντος από τοξικές ουσίες, η βιομηχανική παραγωγή νέων φαρμάκων, εμβολίων, βιοκαυσίμων, θρεπτικών ουσιών και άλλων «εξωτικών» υλικών.