ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κινέζοι ερευνητές έκαναν γνωστό ότι, χάρη σε μια νέα μέθοδο που ανέπτυξαν, ο εκτυπωτής γίνεται τόσο «οικολογικός», που μπορεί να τυπώνει μόνο με νερό αντί για μελάνι. Οι εκτυπωμένες σελίδες φαίνονται καθαρά για αρκετές ώρες, αλλά μέσα σε μια ημέρα το πολύ έχουν ξεθωριάσει τελείως και τα κενά χαρτιά μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν πολλές φορές. Είναι φανερό ότι ο εν λόγω εκτυπωτής έχει νόημα να χρησιμοποιείται μόνο αν κανείς δεν ενδιαφέρεται να κρατήσει μόνιμα αυτό που τυπώνει, αλλά, από την άλλη, ο χρήστης μπορεί να κάνει μεγάλη οικονομία σε μελάνι και χαρτιά εκτύπωσης (ενώ βοηθά και το περιβάλλον).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σεν Ξιάο-Αν Ζανγκ, καθηγητή χημείας του πανεπιστημίου Ζιλιίν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», σύμφωνα με τον Γαλλικό Πρακτορείο, δήλωσαν ότι η δημιουργία του εκτυπωτή έγινε με δεδομένο ότι, σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, περίπου το 40% των εκτυπώσεων στους χώρους εργασίας καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων μετά από μία και μόνη ανάγνωσή τους. Η εκτύπωση σβήνει μόνη της μετά από περίπου 22 ώρες, σε θερμοκρασία χώρου κάτω των 35 βαθμών Κελσίου. Το νερό-μελάνι εξαφανίζεται ταχύτερα, αν η θερμοκρασία είναι υψηλότερη (μάλιστα στους 70 βαθμούς Κελσίου το χρώμα εξαφανίζεται σε μόλις 30 δευτερόλεπτα).

Ποιος είναι ο ελάχιστος χρόνος που πρέπει να δει κανείς κάτι για να προλάβει να το «δει» και ο εγκέφαλός του; Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ πιο γρήγορος, από ό,τι νομίζαμε ως τώρα, στο να επεξεργάζεται εικόνες που το μάτι έχει δει για ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου.

Συγκεκριμένα, ερευνητές του αμερικανικού πανεπιστημίου ΜΙΤ για πρώτη φορά βρήκαν ότι ο εγκέφαλος είναι σε θέση να επεξεργαστεί εικόνες, τις οποίες τα ανθρώπινα μάτια είδαν μόλις επί 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου, ενώ προηγούμενες μελέτες είχαν τοποθετήσει αυτό το «κατώφλι» στα 100 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Κάτω από τα 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου, ο εγκέφαλος στην ουσία δεν «βλέπει», αλλά μαντεύει στην τύχη.

Οι νευροεπιστήμονες, με επικεφαλής την καθηγήτρια εγκεφαλικών και γνωσιακών επιστημών Μαίρη Πότερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα αντίληψης και προσοχής «Attention, Perception and Psychophysics», έκαναν πειράματα με μια ομάδα εθελοντών, από τους οποίους ζήτησαν να βλέπουν σε μια οθόνη υπολογιστή διαδοχικές εικόνες, κάθε μια από τις οποίες βρισκόταν στο οπτικό πεδίο τους από 13 έως 80 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Οι εθελοντές έπρεπε να εντοπίσουν κάποια συγκεκριμένη εικόνα, π.χ. ενός πικνίκ, ανάμεσα στις υπόλοιπες.

Αν και η αντιληπτική και επεξεργαστική οπτική ικανότητα του εγκεφάλου συνεχώς μειωνόταν, όσο αντίστοιχα μειωνόταν και η διάρκεια που ο εθελοντής έβλεπε την εικόνα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος απέδειξε ότι ήταν ικανός να «δει» ακόμα και εικόνες που δεν διαρκούσαν πάνω από τα 13 «μιλισεκόντ».

Νέα στοιχεία για τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου φέρνει κορυφαίος τοξικολόγος από τη Ν. Ζηλανδία με αφορμή έρευνα που ξεκίνησε χάρη σε ντοκιμαντέρ του BBC. Υποστηρίζει ότι ο Αλέξανδρος είχε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο, αφού ήπιε κρασί δηλητηριασμένο με ένα «θεραπευτικό» λουλούδι.

Σύμφωνα με τον Independent, ο θάνατος του ηγέτη της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας στον αρχαίο κόσμο, αποτελεί μυστήριο μέχρι σήμερα. Μία μερίδα επιστημόνων θεωρεί ότι πέθανε από φυσικά αίτια και άλλοι ότι τον δολοφόνησαν με δηλητήριο κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου.

Ο θάνατος συνέβη το 323 πΧ στο παλάτι του στη Βαβυλώνα, όταν ο Μακεδόνας βασιλιάς ήταν μόνο 32 ετών, μετά από «πυρετό» που διήρκεσε 12 ημέρες και τον έκανε ανίκανο να περπατήσει ή να μιλήσει.

Μεταξύ των ιατρικών «σεναρίων» που έχουν κατά καιρούς προταθεί για τον θάνατό του, είναι η σωρευτική επίπτωση από προηγούμενα τραύματά του σε μάχες (με τελική συνέπειά την οριστική κατάρρευσή του), οι επιπλοκές από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ (που οδήγησαν σε ηπατίτιδα και οξεία παγκρεατίτιδα), η κατάθλιψη, κάποια οργανική ανωμαλία εκ γενετής, καθώς επίσης το ανθυγιεινό περιβάλλον της Βαβυλώνας, στο οποίο ήλθε να προστεθεί κάποια λοίμωξη λόγω ελονοσίας, τυφοειδούς πυρετού ή άλλης ασθένειας που οφειλόταν σε ιό ή παράσιτο.

Εκτός από τις ανωτέρω πιθανές φυσικές αιτίες, παραμένει πάντα η πιθανότητα της δηλητηρίασης. Ο δρ Σκεπ και οι συνεργάτες του από το Εθνικό Κέντρο Δηλητηρίων του πανεπιστημίου Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας και το πανεπιστήμιο του Μπίρμιγχαμ της Βρετανίας, θεωρούν αδύνατο να ευθύνεται κάποιο γνωστό δηλητήριο όπως το αρσενικό ή η στρυχνίνη, όπως υποστηρίζουν μερικές θεωρίες, γιατί τότε ο θάνατός του θα ήταν πολύ πιο γρήγορος.

Όλοι ξέρουμε ότι ελάχιστα πράγματα μπορούμε να θυμηθούμε από την παιδική μας ηλικία - και πολλά από αυτά είναι αμφίβολο κατά πόσο αποτελούν αυθεντικές και αξιόπιστες αναμνήσεις.

Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μνήμη των παιδιών αρχίζει να ξεθωριάζει με επιταχυνόμενο ρυθμό από την ηλικία περίπου των επτά ετών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας Πατρίτσια Μπάουερ του Κολλεγίου Έμορι της Ατλάντα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο εξειδικευμένο περιοδικό για θέματα μνήμης "Memory", σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», μελέτησαν στο εργαστήριο 83 παιδιά επί περίπου έξι χρόνια, από την ηλικία των τριών έως των εννέα ετών.

Η έρευνα έδειξε ότι τα περισσότερα τρίχρονα παιδιά είναι σε θέση να θυμηθούν πάρα πολλά πράγματα που τους έχουν συμβεί πριν από ένα χρόνο και αυτές οι αναμνήσεις (σε ποσοστό 63% έως 72%) μπορούν να διαρκέσουν έως την ηλικία των πέντε ή έξι ετών. Όμως, από την ηλικία των επτά ετών οι αναμνήσεις σβήνουν πλέον και, όσο περνάνε τα χρόνια, η λεγόμενη «παιδική αμνησία» χειροτερεύει.

Ήδη στην ηλικία των οκτώ έως εννέα ετών τα περισσότερα παιδιά θυμούνται μόνο το ένα τρίτο (γύρω στο 35%) των εμπειριών που είχαν πριν την ηλικία των τριών ετών.

Η βασική αιτία που συμβαίνει αυτό, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι ότι τότε περίπου αλλάζει ο τρόπος δημιουργίας αναμνήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Πριν την ηλικία των επτά ετών, οι μνήμες σχηματίζονται με ένα πιο ανώριμο τρόπο στον εγκέφαλο, χωρίς τα μικρά παιδιά να έχουν μια αίσθηση χώρου ή χρόνου στις «αυτοβιογραφικές» αναμνήσεις τους. Όσο όμως τα παιδιά μεγαλώνουν, τόσο περισσότερο σχηματίζουν μνήμες με πιο ενήλικο και γνήσια αυτοβιογραφικό τρόπο.