Μπορεί να επιβιώσει εύκολα ακόμα και στους πιο ισχυρούς ανέμους...

Ο Stephen Collier δημιούργησε την Rainshader που επιδιώκει να γίνει η επόμενη γενιά στις ομπρέλες. Έλαβε την έμπνευσή του από τα κράνη μοτοσικλέτας, που προστατεύουν τους αναβάτες, χωρίς να κρύβουν το οπτικό τους πεδίο.

Η Rainshader δοκιμάστηκε και κατάφερε να αντέξει σε ανέμους μέχρι και 40 μίλια ανά ώρα, γεγονός που ίσως την κάνει την τελευταία ομπρέλα που θα χρειαστεί να αγοράσει κανείς, αφού είναι κατά κάποιο τρόπο άφθαρτη.

Σε συνεργασία με τους εμπειρογνώμονες του Διεθνούς Ινστιτούτου για την Καινοτομία Προϊόντων και Υπηρεσιών στο Πανεπιστήμιο του Warwick, ο Collier σχεδίασε το Rainshader, ώστε να διοχετεύει τη βροχή προς το εμπρός ή το πίσω μέρος της ομπρέλας και όχι προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως ο κλασσικός σχεδιασμός.

Με δεδομένο μάλιστα, πως ο αδιάβροχος θόλος καλύπτει τον χρήστη μέχρι και κάτω από τους ώμους του, υπάρχει μικρότερη πιθανότητα να γίνει κανείς εντελώς μούσκεμα.

Επιπλέον, η Rainshader είναι κατασκευασμένη από ίνες γυαλιού, αντί για μέταλλο, πράγμα που σημαίνει ελαχιστοποίηση του κινδύνου να μετατραπείτε σε κινητό αλεξικέραυνο όταν περιφέρεστε έξω σε μία καταιγίδα.

Θυσίασαν τα φτερά τους προκειμένου να γίνουν δεινοί κολυμβητές...

Το γιατί οι πιγκουίνοι δεν έχουν καμία πτητική ικανότητα απασχολεί εδώ και δεκαετίες τους επιστήμονες. Ομάδα ερευνητών υποστηρίζει ότι έλυσε αυτό το εξελικτικό μυστήριο. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κάποτε οι πιγκουίνοι πετούσαν αλλά κάποια στιγμή έγινε σαφές ότι η επιβίωσή τους θα εξασφαλιζόταν στη θάλασσα. Ετσι τα φτερά τους εξελίχτηκαν με τέτοιον τρόπο ώστε να τους διευκολύνουν στην κολύμβηση αλλά δεν μπορούσαν πλέον να υποστηρίξουν και το πέταγμα.

Οι ερευνητές επικέντρωσαν την προσοχή τους στον κέπφο, ένα οξύραμφο θαλάσσιο πτηνό που ζει σε αρκτικές περιοχές. Ο κέπφος είναι ασπρόμαυρος, μοιάζει με τον πιγκουίνο και μπορεί όχι μόνο να πετά αλλά και να κολυμπά. Οι ερευνητές μελέτησαν την ποσότητα της ενέργειας που καταναλώνει ο κέπφος τόσο κολυμπώντας όσο και πετώντας. Διαπίστωσαν ότι η κολύμβηση είναι μια ξεκούραστη διαδικασία για το θαλασσοπούλι αντίθετα με το πέταγμα που το κουράζει ιδιαίτερα.

Η μικροσκοπική συσκευή της 18χρονης Ίσα Χερ από την Καλιφόρνια μπορεί να επαναφορτίσει την μπαταρία ενός κινητού τηλεφώνου μέσα σε 20 έως 30 δευτερόλεπτα...

Θα μπορούσε η εφεύρεση μιας μαθήτριας από τις Ηνωμένες Πολιτείες να μειώσει σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το χρόνο που απαιτείται για να φορτιστεί πλήρως ένα κινητό τηλέφωνο; Αυτό δείχνουν να πιστεύουν οι διοργανωτές διεθνούς διαγωνισμού επιστήμης και τεχνολογίας της Intel, οι οποίοι της απένειμαν το βραβείο καλύτερου νεαρού επιστήμονα και το έπαθλο των 50.000 δολαρίων.

Η μικροσκοπική συσκευή της 18χρονης Ίσα Χερ από την Καλιφόρνια μπορεί να επαναφορτίσει την μπαταρία ενός κινητού τηλεφώνου μέσα σε 20 έως 30 δευτερόλεπτα. «Το τηλέφωνό μου πάντοτε 'πεθαίνει'», δήλωσε η ίδια όταν ερωτήθηκε από πού άντλησε έμπνευση.

«Ανέπτυξα ένα νέο υπερ-πυκνωτή, ο οποίος είναι στην ουσία μια συσκευή αποθήκευσης ενέργειας, που μπορεί να συσσωρεύσει πολλή ενέργεια σε ελάχιστο χώρο», εξήγησε η Χερ μιλώντας στο NBC News. «Επιπλέον, αντέχει για περισσότερους κύκλους φόρτισης και είναι εύκαμπτος, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αναδιπλούμενες οθόνες, ρούχα και υφάσματα».

Πρόσθεσε ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να επιταχύνει τη φόρτιση των μπαταριών ηλεκτροκίνητων οχημάτων.

Ανακοινώνοντας τα ονόματα των νικητών του διαγωνισμού, εκπρόσωπος της Intel έπλεξε το εγκώμιο της Χερ λέγοντας ότι αναγνώρισε «την καθοριστικής σημασίας ανάγκη για ενεργειακά αποδοτικές συσκευές αποθήκευσης», καθώς οι φορητές ηλεκτρονικές συσκευές εισβάλλουν σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας.

Οι ερευνητές πλέον προσπαθούν να δημιουργήσουν αναλογικά κυκλώματα σε μη βακτηριακά κύτταρα...

Μηχανικοί του ΜΙΤ μετέτρεψαν βακτηριακά κύτταρα σε «ζωντανούς» υπολογιστές, που είναι σε θέση να υπολογίσουν λογαρίθμους, να κάνουν διαιρέσεις και να εξάγουν τετραγωνικές ρίζες, χρησιμοποιώντας τρία ή και λιγότερα γενετικά τμήματα.

Η όλη ιδέα προήλθε από τον τρόπο λειτουργίας των αναλογικών ηλεκτρονικών κυκλωμάτων. Οι ερευνητές δημιούργησαν συνθετικά υπολογιστικά κυκλώματα συνδυάζοντας υπάρχοντα γενετικά «τμήματα»- ειδικά παραμετροποιημένα γονίδια- με πρωτοποριακούς τρόπους.

Τα κυκλώματα αυτά κάνουν τους υπολογισμούς τους με αναλογικό τρόπο, εκμεταλλευόμενα φυσικές βιοχημικές λειτουργίες οι οποίες είναι ήδη υπάρχουσες σε ένα κύτταρο, αντί να χρησιμοποιήσουν «ψηφιακή λογική», καθιστώντας τα έτσι αποτελεσματικότερα από τα ψηφιακά κυκλώματα με τα οποία ασχολούνται οι περισσότεροι συνθετικοί βιολόγοι, όπως επισημαίνουν οι Ραχούλ Σαρπεσκάρ και Τίμοθι Λου, επικεφαλής της έρευνας, στο Nature.

Οι αναλογικοί υπολογισμοί θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά χρήσιμοι για το σχεδιασμό κυτταρικών αισθητήρων για παθογόνα ή άλλα μόρια, αναφέρουν οι ερευνητές. Αναλογικοί αισθητήρες θα μπορούσαν επίσης να συνδυαστούν με ψηφιακά κυκλώματα που μπορούν να προβούν σε εξειδικευμένες ενέργειες, ενεργοποιούμενες από προκαθορισμένες συγκεντρώσεις κάποιων μορίων.

O Ραχούλ Σαρπεσκάρ μιλάει για τη δουλειά του

Ο Σαρπεσκάρ αποτελεί ένθερμο υποστηρικτή της αντίληψης ότι οι αναλογικοί υπολογισμοί αποτελούν πολύ πιο αποδοτική εναλλακτική στους ψηφιακούς στον τομέα των «βιολογικών» υπολογιστών, καθώς τα αναλογικά κυκλώματα είναι σε θέση να λαμβάνουν συνεχόμενες ροές δεδομένων (όπως, στην περίπτωση των κυττάρων, η ποσότητα της γλυκόζης) και να εκμεταλλεύονται τις φυσικές υπολογιστικές λειτουργίες που υπάρχουν ήδη στα κύτταρα. «Οι αναλογικοί υπολογισμοί είναι εξαιρετικά αποδοτικοί. Η δημιουργία ψηφιακών κυκλωμάτων με αντίστοιχα επίπεδα ακριβείας θα απαιτούσε πολύ περισσότερα γενετικά τμήματα» λέει σχετικά.