ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΤΙΤΛΟΣ: Η κυρία Μελπομένη - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Με ιδιαίτερη χαρά μοιράζομαι μαζί σας το νέο μου τραγούδι με τίτλο «Η κυρία Μελπομένη», το οποίο κυκλοφόρησε στο κανάλι Ηχογραφήματα.

Το τραγούδι αυτό είναι ένας τρυφερός και βαθιά ειλικρινής φόρος τιμής στη γυναίκα της καθημερινότητας. Στη μητέρα, τη σύζυγο, τη νοικοκυρά, που σηκώνεται από τα χαράματα για να κρατήσει ζωντανό, ζεστό και λειτουργικό τον πυρήνα του σπιτιού και της οικογένειας.

Στο απόκρημνο τοπίο του Βόρειου Ντέβον στην Αγγλία, εκεί όπου τα πράσινα βουνά συναντούν απότομα τον Ατλαντικό Ωκεανό, βρίσκεται μια μηχανική κατασκευή που μοιάζει να καταργεί τους κανόνες της σύγχρονης τεχνολογίας. Δύο βαγόνια ανεβοκατεβαίνουν μια πλαγιά με απότομη κλίση 58%, μεταφέροντας καθημερινά εκατοντάδες επιβάτες.

Το πιο εντυπωσιακό; Κάτω από τα βαγόνια δεν υπάρχει ούτε μηχανή εσωτερικής καύσης, ούτε ηλεκτρικό μοτέρ, ούτε καν κάπνα από ορυκτά καύσιμα. Ο Σιδηρόδρομος Lynton and Lynmouth λειτουργεί αδιάκοπα από το 1890, κινούμενος αποκλειστικά για δύο φυσικούς λόγους: το νερό και τη βαρύτητα.

Η μουσική και οι στίχοι συχνά γίνονται η φωνή των συναισθημάτων που όλοι μοιραζόμαστε. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι βιωματικό, αλλά μια γενικότερη στιχουργική και φιλοσοφική προσέγγιση πάνω στο θέμα της απουσίας, με σκοπό να αγγίξει και να εκφράσει όποιον έχει νιώσει αυτό το συναίσθημα.

Υπάρχει μια αθόρυβη στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου, όπου κοιτάζει πίσω και συνειδητοποιεί πως το «για πάντα» είναι μια λέξη που δανειζόμαστε από τις επιθυμίες μας και όχι από την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι που αγαπάμε φεύγουν, και η απουσία τους αφήνει πίσω της έναν παράξενο, βαρύ απόηχο.

Αν υπάρχει ένα μέρος στην Κρήτη όπου ο χρόνος μετριέται με διαφορετικούς χτύπους καρδιάς, οι μαντινάδες αντηχούν σαν καθημερινή κουβέντα και το «όχι» έχει τη δική του, ανυπότακτη γραμματική... τότε μόλις στρίψατε την τελευταία στροφή για τα Ανώγεια. Και μια φιλική συμβουλή: αν ένας Ανωγειανός σας κεράσει ρακή και σας κοιτάξει στα μάτια, μην προσπαθήσετε να τον αμφισβητήσετε — απλώς πιείτε τη!

Στις πλαγιές του Ψηλορείτη, σκαρφαλωμένα σε υψόμετρο που σχεδόν αγγίζει τα σύννεφα, τα Ανώγεια δεν είναι απλώς ένα ορεινό χωριό. Είναι ένας ζωντανός θρύλος, υφασμένος με πέτρα, αέρα και αδούλωτο πνεύμα. Εδώ, τα πετρόκτιστα σπίτια στεκόνται περήφανα, λες και φυλάνε τις μνήμες των ανθρώπων που ξαναέκτισαν τον τόπο τους μέσα από τις στάχτες, όχι μία, αλλά τρεις φορές στην ιστορία τους. Στα σοκάκια και στις γραφικές πλατείες του χωριού, ο αέρας μοσχοβολάει ψητό αντικριστό και καμένο ξύλο, ενώ η φιλοξενία των κατοίκων δεν είναι τουριστικό σύνθημα, αλλά αδιαπραγμάτευτος νόμος.