ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι' αυτό.

Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Ετοιμάστηκε με ελάχιστα έξοδα και πολλή εθελοντική δουλειά, και είχε μεγάλη επιτυχία.

Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

Την ιδανική μέθοδο για το κόψιμο της τούρτας ώστε να μην χάνουν την υγρασία τους τα εναπομείναντα κομμάτια, αποκαλύπτει με ένα βίντεο στο YouTube ο βρετανός μαθηματικός Αλεξ Μπέλος.

Ο ίδιος τονίζει ότι πρόκειται για μια τεχνική ηλικίας τουλάχιστον 100 ετών.

Η συγχώρεση από πολλούς θεωρείται η λύτρωση από ένα βάρος: αυτό που κουβαλάει εκείνος που προδόθηκε από κάποιο πρόσωπο σημαντικό, αυτός που εξαπατήθηκε, που αδικήθηκε, που εγκαταλείφθηκε.

Πολλές φορές επιλέγουμε τη συγχώρεση για κοινωνικούς λόγους, επειδή "έτσι πρέπει". Φοράμε τη μάσκα του "δεν πειράζει, φτάνει ο άλλος να είναι καλά". Έτσι όμως παραλείπουμε την υγιή διαδικασία της "ανάρρωσης" από το τραύμα μας. Προσπερνάμε όλα τα στάδια των συναισθηματικών αντιδράσεων που μας είναι επιτρεπτό να έχουμε και δεν εκφράζουμε ποτέ το θυμό μας, παρά τον κλειδώνουμε κάπου βαθιά μέσα μας.

Κι όμως, είναι φυσιολογικό να θυμώσουμε, να μισήσουμε, να απογοητευτούμε από κάποιον και μας επιτρέπεται να εκφράσουμε όλα αυτά τα συναισθήματα με έναν υγιή τρόπο. Έχουμε όλο το χρόνο στη διάθεσή μας να επεξεργαστούμε την απώλεια, να βιώσουμε τη θλίψη, να ζήσουμε με το τραύμα μας. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εκδίκηση. Είναι απλά η αποδοχή και όχι η καταπίεση μίας αληθινής και επίπονης συναισθηματικής διεργασίας.

«Καλημέρα, δεν ξέρω αν έχω καλέσει σωστά αλλά έχω βρει ένα μικρό αγοράκι το οποίο μάλλον έχει χαθεί», αυτά ήταν τα λόγια ενός πολίτη ο οποίος κάλεσε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα εξαφανισμένα παιδιά 116000» με σκοπό να βοηθήσει το παιδί που βρισκόταν μαζί του.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος τρόμος για έναν γονιό όταν βρίσκεται έξω με το παιδί του, από το να το χάσει. Τι πρέπει να κάνετε, όμως, αν τυχαία βρείτε ένα παιδί να περιπλανιέται μόνο του στον δρόμο;

Το Χαμόγελο του Παιδιού, μέσα από την πραγματική ιστορία του μικρού Βασίλη, ο οποίος χάθηκε κάποια μέρα που ήταν έξω, στα μαγαζιά με τους γονείς του, ενημερώνει το κοινό για το πώς πρέπει να λειτουργήσει σε αντίστοιχο περιστατικό:

Όντως, ο συγκεκριμένος άνθρωπος εντόπισε τον μικρό να περιφέρεται μόνος του, στη γειτονιά που είχε το κατάστημά του. Αμέσως μιλήσαμε με το παιδί το οποίο ήταν αρκετά φοβισμένο και κλαίγοντας μας είπε ότι χάθηκε έξω από το πολυκατάστημα που βρισκόταν μαζί με τους γονείς του. Ρωτήσαμε το παιδί αν γνωρίζει το τηλέφωνο των γονιών του και τη διεύθυνση του σπιτιού του, ωστόσο ήταν τόσο σοκαρισμένο που δεν ήταν σε θέση να μας δώσει οποιαδήποτε απάντηση πέρα από ότι τον λένε Βασίλη Λ. Ζητήσαμε λοιπόν από τον άνθρωπο, που όπως φάνηκε ήταν πολύ πρόθυμος να βοηθήσει, να κρατήσει τον μικρό Βασίλη στο κατάστημά του μέχρι να έρθουμε σε επικοινωνία με την Άμεση Δράση.