ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Οι κίνδυνοι του διαδικτύου είναι λίγο-πολύ γνωστοί και χιλιοειπωμένοι, ωστόσο μία πρόσφατη έρευνα έρχεται να ταράξει και πάλι τα νερά εφιστώντας την προσοχή των χρηστών του διαδικτύου σχετικά με το υλικό που ανεβάζουν.

Ο Βρετανικός οργανισμός Internet Watch Foundation (IWF) με έδρα το Λονδίνο, παρουσίασε πρόσφατα μία μελέτη στην οποία αποκαλύπτει που καταλήγουν όλες εκείνες οι φωτογραφίες που αναρτούμε κατά καιρούς στο διαδίκτυο και τα αποτελέσματα της έρευνας είναι τουλάχιστον σοκαριστικά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από την έρευνα, το 88% των ημίγυμνων, ή γυμνών φωτογραφιών που ανεβάζουν οι έφηβοι στο διαδίκτυο, υποκλέπτονται από «παρασιτικούς» ιστότοπους και καταλήγουν ως «teaser» σε πορνογραφικές ιστοσελίδες.

Έχετε βαρεθεί να λέτε «βάλε τις κάλτσες σου» ή «μάζεψε το δωμάτιό σου» και να νιώθετε πως κρίνοντας από την αντίδραση των παιδιών σας προφανώς δεν βγαίνει ήχος από το στόμα σας; Ήρθε η ώρα αυτό να αλλάξει!

Η καθημερινότητα ενός γονιού είναι γεμάτη φωνές, τσιρίδες και επιφωνήματα –που δεν σχετίζονται πάντα με χαρά και ενθουσιασμό. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε πει κι εσείς την πολύ αγαπημένη φράση των γονιών: «πόσες φορές πρέπει να στο πω;» -κατά προτίμηση ουρλιάζοντας ή κάνοντας ταυτόχρονα «απειλητικές» κινήσεις με τα χέρια στον αέρα. Η Έιμι ΜακΚρίντι, ειδικός σε θέματα ανατροφής γονιών και συγγραφέας του βιβλίου If I have to Tell You One More Time... The Revolutionary Program That Gets Your Kids to Listen Without Nagging, Reminding or Yelling (Αν χρειαστεί να στο πω άλλη μια φορά... Το επαναστατικό πρόγραμμα που κάνει τα παιδιά να σας ακούν χωρίς να γκρινιάζετε, να υπενθυμίζετε ή να φωνάζετε), υπόσχεται ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναπείτε δεύτερη φορά οτιδήποτε όταν απευθύνεστε στα παιδιά σας, αρκεί να ακολουθήσετε αυτά τα εφτά βήματα:

Η κυκλοφοριακή συμφόρηση ήταν για πολλά χρόνια ένα αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο σε μεγαλουπόλεις σε όλο τον κόσμο. Αν και έχουν γίνει πολλά βήματα για την αντιμετώπισή του, και ταυτόχρονα το τέλος της «εποχής του φτηνού πετρελαίου» έχει μειώσει τη χρήση αυτοκινήτων στις πόλεις, σε αρκετά μέρη του πλανήτη το πρόβλημα παραμένει, και αναζητώνται εναλλακτικές στις αστικές μεταφορές.

Μία από αυτές είναι τα «αστικά τελεφερίκ» του Gondola Project της Creative Urban Projects Inc του Στίβεν Ντέιλ, και της Frog Design. Η συγκεκριμένη «παλιομοδίτικη» (καθώς χρησιμοποιείται από τον 19ο αιώνα) μέθοδος φαίνεται ελκυστική για τις μεγαλουπόλεις, καθώς εκμεταλλεύεται τον εναέριο χώρο αντί για το έδαφος και είναι «καθαρή» λόγω ηλεκτροκίνησης. Αξιοσημείωτο είναι πως μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη μέθοδο φαίνονται να δείχνουν αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς σε μητροπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, αν και υπάρχουν ήδη «αστικά» τελεφερίκ, η χρήση τους είναι μικρή και πολύ συγκεκριμένη.

Ένα από τα επιπλέον πλεονεκτήματα της εν λόγω μεθόδου φαίνεται να είναι ο οικονομικός της χαρακτήρας όσον αφορά το κόστος εγκατάστασης των απαραίτητων υποδομών, που φαίνεται να κυμαίνεται μεταξύ 3-12 εκατομμυρίων δολαρίων ανά μίλι, αναλόγως της υποδομής μίας πόλης- κάτι που συνεπάγεται μεγάλη εξοικονόμηση κεφαλαίων σε σχέση με τα πολύ υψηλότερα έξοδα κατασκευής ενός μετρό, για παράδειγμα, ή υπέργειων σιδηροδρόμων. Η εγκατάσταση των καλωδίων και του απαραίτητου εξοπλισμού επίσης δεν θα προκαλέσει ιδιαίτερη αναταραχή στη ρουτίνα και το χαρακτήρα μίας πόλης, ενώ οι υποστηρικτές των «αστικών» τελεφερίκ κάνουν λόγο για εξαιρετικές επιδόσεις από πλευράς ασφαλείας.

Το σπάσιμο ενός οστού αντιμετωπίζεται «παραδοσιακά» εδώ και πάρα πολλά χρόνια με γύψο. Ωστόσο, η τρισδιάστατη εκτύπωση ενδεχομένως να το αλλάξει αυτό, χάρη στη δουλειά του Τζέικ Εβίλ, του Victoria University στη Νέα Ζηλανδία.

Ο Εβίλ δημιούργησε το Cortex cast: έναν ελαφρύ, ανοικτό εξωσκελετό ο οποίος μπορεί να πλυθεί και μιμείται τις δομές των ανθρώπινων οστικών δοκίδων.

Ο εν λόγω νάρθηκας επιτρέπει τη ροή του αέρα, κάτι που απομακρύνει τις ενοχλητικές αισθήσεις φαγούρας που συνοδεύουν κλασικά τους γύψους.

Όσον αφορά τον καθορισμό της μορφής του νάρθηκα, γίνεται μέσω μεθόδων αντίστοιχων των «συμβατικών» ναρθήκων, με ακτίνες Χ να εντοπίζουν τα σπασμένα κόκαλα. Το πρωτότυπο του Εβίλ χρησιμοποίησε ένα «χακαρισμένο» Kinect για την τρισδιάστατη σάρωση, αλλά βρίσκεται σε εξέλιξη μία πιο αξιόπιστη μέθοδος.

Το Cortex cast επικεντρώνεται σε τοπικούς τραυματισμούς και οπτικά η κατασκευή του θυμίζει κερήθρα, καθώς πρόκειται για ένα σχήμα το οποίο, κατά τον Εβίλ, είναι ταυτόχρονα ανθεκτικό και ελαφρύ, όπως τα κόκαλα τα οποία προστατεύει.

Σε πειραματικό στάδιο

Η κεντρική ιδέα είναι ότι ο ασθενής θα υποβάλλεται σε ακτινογραφία, και το τραυματισμένο μέλος σε τρισδιάστατη σάρωση. Στη συνέχεια, ένας υπολογιστής θα υπολογίζει τη βέλτιστη δυνατή σύνθεση και μορφή του νάρθηκα, με το υλικό να είναι πυκνότερο στα πλέον προβληματικά σημεία. Ακολούθως, η σάρωση αποστέλλεται σε εταιρεία τρισδιάστατης εκτύπωσης (στην περίπτωση του Εβίλ, στην Shapeways στην Ολλανδία) και εκτυπώνεται σε πλαστικό. Το μέσο πάχος του νάρθηκα είναι 3 χιλιοστά, και το βάρος του βρίσκεται κάτω από τα 500 γραμμάρια.