ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν στις 31 Οκτωβρίου ότι ο πληθυσμός του πλανήτη μας ξεπέρασε τα 7 δισ. άτομα και ότι θα συνεχίσει να αυξάνεται για να φθάσει τα 9 δισ. το 2050 και τα 10 δισ. στο τέλος του αιώνα. Πώς όμως φτάσαμε τόσο γρήγορα στα 7 δισ.; Γιατί η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού θα συνεχιστεί και ποιες οι επιπτώσεις από τη νέα αναμενόμενη αύξηση κατά 2 δισ. ως το 2050;

Απαντήσεις σε αυτά κι άλλα ερωτήματα σχετικά με την παγκόσμια πληθυσμιακή «έκρηξη» δίνει ο καθηγητής Δημογραφίας στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Βύρων Κοτζαμάνης.

"Αν κάνουμε μία μικρή αναδρομή στον χρόνο, θα διαπιστώσουμε ότι ο πληθυσμός του πλανήτη μας ήταν 1 δισ. το 1800, 2 δισ. το 1927, 3 δισ. το 1960, 4 δισ. το 1974, 5 δισ. το 1987 και 6 δισ. το 1999. Τα διαθέσιμα δεδομένα μας επιτρέπουν να διαπιστώνουμε ότι οι ρυθμοί αύξησης του πληθυσμού διαφοροποιούνται σαφώς τους δύο τελευταίους αιώνες, καθώς χρειάστηκαν περίπου 130 χρόνια για να διπλασιασθεί (1800-1927), αλλά μόνον 50 χρόνια για υπερδιπλασιασθεί και να περάσει από 3 δισ. το 1960 σε 7 δισ. το 2011", επισημαίνει ο κ. Κοτζαμάνης.

Ταυτόχρονα, υπενθυμίζει ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός υπερ-τετραπλασιάσθηκε από το 1900 (ήταν μόλις 1,63 δισ.), υπερ-πενταπλασιάσθηκε από το 1850 (1,24 δισ.) και δεκαπλασιάστηκε από το 1700 (0,69 δισ.).

Γνωρίζουμε, επίσης, σύμφωνα με τον καθηγητή, ότι, αν χρειάσθηκε ένας μόνον αιώνας για να τετραπλασιασθεί ο αριθμός των κατοίκων του πλανήτη μας, απαιτήθηκαν 750 χρόνια (500-1250) για να διπλασιαστεί (207 εκατ., το 500 μ.Χ, 417 εκατ., το 1250) και άλλα 500 σχεδόν χρόνια (1250-1750) για να διπλασιασθεί εκ νέου, περνώντας από 420 εκατομμύρια, το 1250, στα 850, λίγο πριν από το 1750.

Μπαίνετε σε ένα μπαρ και σε ένα τραπέζι βλέπετε κάποιον που κάτι σας θυμίζει. Ψιθυριστά στο bluetooth μικρόφωνο σας λέτε τη λέξη "Αναζήτηση" και μετά από μερικά δευτερόλεπτα μόλις ένα εκατοστό μπροστά από τα μάτια σας προβάλλονται οι πιο σημαντικές πληροφορίες που αφορούν το συγκεκριμένο άτομο, όπως αυτές είναι καταχωρισμένες στα κοινωνικά δίκτυα που συμμετέχει.

Η σκηνή θυμίζει λίγο "Εξολοθρευτή", αλλά πρόκειται για μια δυνατότητα που σχετικά σύντομα θα μπορούμε να έχουμε όλοι.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Washington στις Η.Π.Α. σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ααλτο στη Φιλανδία έκαναν τις πρώτες δοκιμές φακών επαφής που περιέχουν σε αυτήν την πρώτη φάση μόνο ένα pixel.

Στους φακούς είναι ενσωματωμένη μια κεραία διαστάσεων νάνο, η οποία συλλέγει ασύρματα ενέργεια και πληροφορίες από μια εξωτερική πηγή. Η ενέργεια στη συνέχεια μεταφέρεται σε έναν επεξεργαστή, επίσης ενσωματωμένο στο φακό.

Ο συνδυασμός ενός τέτοιου φακού με ένα λογισμικό αναγνώρισης προσώπων, όπως για παράδειγμα το Faced.me, κάνει εφικτή την οπτική αναγνώριση ενός ατόμου, ενώ στη συνέχεια είναι εύκολη η αναζήτηση των δεδομένων που αυτό έχει καταχωρίσει στα κοινωνικά δίκτυα.

Σύμφωνα με τους κατασκευαστές του Faced.me, το λογισμικό τους αναγνωρίζει πρόσωπα σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Προσωρινά, η εταιρεία έχει περιορίσει την αναγνώριση σε άτομα που έχουν καταχωρίσει τα στοιχεία τους στο Faced.me.

"Η επανάσταση δεν θα προέλθει από την τηλεόραση αλλά από το Διαδίκτυο", επαναλαμβάνει μέσα από το βιβλίο του ο Καλιφορνέζος Τζo Τρίπι, διεθνούς φήμης προσωπικότητα της Στρατηγικής Πολιτικής Επικοινωνίας, ο οποίος μίλησε στο TEDx Athens 2011, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου.

Ο Τζο Τρίπι είναι ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις της διαδικτυακής εκστρατείας για τον Χάουαρντ Ντιν το 2004 και του Μπαράκ Ομπάμα το 2008. Ως πρώην σύμβουλος στη Σίλικον Βάλεϊ, είναι από τους πρώτους που αναγνώρισε την ολοένα και μεγαλύτερη σημασία του διαδικτύου, ως μέσο κινητοποίησης και συμμετοχής των ανθρώπων στη λήψη των αποφάσεων.

"Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία επέτρεψε σε απλούς ανθρώπους να επικοινωνήσουν, να οργανωθούν, να δια-συνδεθούν και να μάθουν. Πλέον με το Διαδίκτυο, με τα κοινωνικά δίκτυα, τις εφαρμογές mobile και τις ιστοσελίδες, μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε άμεσα με τον κοινωνικό μας περίγυρο. Αυτό βοηθάει στην πρόσβαση, αλλά και την ανάπτυξη της πληροφορίας. Μας επιτρέπει να είμαστε πιο έξυπνοι καταναλωτές, ψηφοφόροι ή φοιτητές. Η τεχνολογία είναι εργαλείο που δίνει δύναμη στους ανθρώπους", εξηγεί και υπενθυμίζει ότι ενώ παλαιότερα η πληροφόρηση μεταφερόταν από τις κυβερνήσεις, τα ΜΜΕ και τους οργανισμούς προς τους πολίτες, δηλαδή από "πάνω προς τα κάτω", σήμερα το νέο μοντέλο έχει αντιστραφεί με όχημα το Διαδίκτυο και σκοπό τη συμμετοχή.

"Η διαδικτυακή διασύνδεση θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, γιατί ως μοντέλο επικοινωνίας είναι πιο αποτελεσματικό, πιο παραγωγικό, λιγότερο 'κοστοβόρο' και πιο γρήγορο. Οι πολίτες ζητούν ολοένα και περισσότερες επιλογές εύκολης πρόσβασης και κατανάλωσης στο διαδίκτυο, από αγορές μέχρι και τη διενέργεια διαδικτυακών εκλογών."

Το Dans Le Noir είναι μια διαφορετική και πρωτόγνωρη εμπειρία στο χώρο της εστίασης. Πρόκειται για μια επαναστατική ιδέα του Edouard de Broglie 49 ετών που άνοιξε το πρώτο ρεστοράν με τυφλούς σερβιτόρους στο Παρίσι το 2004. Στο εσωτερικό του επικρατεί απόλυτο σκοτάδι και ο πελάτης, μόλις περάσει την πόρτα και κλείσουν πίσω του οι βαριές μαύρες κουρτίνες βουτάει σε ένα διαφορετικό κόσμο.

Το δείπνο σε απόλυτο σκοτάδι είναι μια μοναδική εμπειρία που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Για μια φορά, οι ρόλοι αλλάζουν και ο σερβιτόρος που δεν βλέπει γίνεται τα μάτια μας. Οι αισθήσεις οξύνονται, η γεύση και η μυρωδιά έχουν την τιμητική τους.

Μετά το Παρίσι, το δεύτερο Dans Le Noir άνοιξε στο Λονδίνο το 2006. Ακολούθησαν η Μόσχα, το Κίεβο, η Αγία Πετρούπολη και η Βαρκελώνη. «Όταν ξεκίνησα, όλοι με νόμιζαν τρελό, από την μητέρα μου μέχρι τους τραπεζίτες μου», λέει ο Broglie. «Όταν ανοίξαμε στο Λονδίνο, δέχτηκα επίθεση από τις αφημερίδες που έλεγαν ότι είμαι κολπατζής και το φαγητό δεν είναι καλό. Τώρα το αγγλικό ρεστοράν είναι το πιο κερδοφόρο από όλα. Ο πρίγκιπας Γουίλιαμ και η Κέιτ Μίντλετον έχουν έρθει πολλές φορές. Είναι ένα από τα λίγα μέρη που μπορούν να ξεφύγουν από τους παπαράτσι».

Στο Dans Le Noir υπάρχουν 4 μενού. Το ένα είναι μυστικό και ο πελάτης μαθαίνει τι θα φάει μόλις τα πιάτα έρθουν στο τραπέζι. Τα άλλα τρία είναι προσαρμοσμένα για κρεατοφάγους, χορτοφάγους και αυτούς που αγαπούν τα ψάρια και τα θαλασσινά.

«Είναι κάπως παράξενο», είπε ο Jerome Linyer 40 ετών μετά το πάρτι των γενεθλίων του. «Δεν έχεις ιδέα τι τρως, οι αισθήσεις σου μπερδεύονται, και όλοι μιλούν πιο δυνατά. Προκαλεί έκπληξη».