Τι εννοούμε λέγοντας 100% ατμοσφαιρική υγρασία; Τι συμβαίνει, τελικά, όταν ο αέρας αποκτά περισσότερη υγρασία;

Συνήθως αναφερόμαστε στη σχετική υγρασία, όπου το ποσοστό 100% σημαίνει ότι ο αέρας είναι κορεσμένος από υδρατμούς. Όταν η σχετική ατμοσφαιρική υγρασία είναι 100%, στο επίπεδο του εδάφους επικρατεί πυκνή ομίχλη. Αν τότε η υγρασία του αέρα αυξηθεί περισσότερο, το νερό πέφτει υπό μορφή σταγόνων.

Ο θερμός αέρας μπορεί να συγκρατήσει μεγαλύτερη ποσότητα υδρατμών από τον ψυχρό. Έτσι, όταν η θερμοκρασία πέφτει, η τιμή της σχετικής ατμοσφαιρικής υγρασίας ανεβαίνει. Αυτό μπορεί να το παρατηρήσει κανείς στην πράξη, όταν κρατάει ένα κρύο ποτό μια ζεστή καλοκαιριάτικη μέρα. Καθώς ο αέρας έρχεται σε επαφή με το κρύο ποτήρι, ψύχεται τόσο, ώστε η σχετική υγρασία ξεπερνάει το 100%, και τότε το νερό επικάθεται στο ποτήρι υπό μορφή σταγόνων. Με τον ίδιο τρόπο δημιουργείται και η δρόσος, όταν ψύχεται ο νυχτερινός αέρας, μετά τη δύση του ήλιου.

Σχετική Υγρασία

Η σχετική υγρασία προσδιορίζει πόσο κοντά στο σημείο κορεσμού (δηλαδή στο να μην μπορεί να δεχτεί άλλους) σε υδρατμούς βρίσκεται ο ατμοσφαιρικός αέρας. Με άλλα λόγια είναι ο λόγος των υδρατμών στον αέρα προς την μέγιστη απαιτούμενη ποσότητα υδρατμών για να κορεστεί. Οπότε, 0% υγρασία σημαίνει πλήρη έλλειψη υδρατμών και 100% κορεσμένη ατμόσφαιρα σε υδρατμούς.

Αν κανείς θέλει να έχει αυξημένες πιθανότητες να διατηρήσει υγιή τον εγκέφαλο του, καθώς περνάνε τα χρόνια, θα πρέπει -εκτός από το να λύνει σταυρόλεξα- να επισκέπτεται συχνά τους φίλους του, να πηγαίνει σε πάρτι, ταβέρνες και άλλες κοινωνικές συνεστιάσεις, στην εκκλησία, στο γήπεδο, σε ομαδικές εκδρομές, σε εθελοντικές και φιλανθρωπικές οργανώσεις ή, τέλος πάντων, οπουδήποτε υπάρχει κοινωνική επαφή με άλλους.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής έρευνας, από ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου Ρας, με επικεφαλής τον επιδημιολόγο Μπράϊαν Τζέημς, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Διεθνούς Νευροψυχολογικής Εταιρίας "Journal of the International Neuropsychological Society".

Οι ερευνητές μελέτησαν περίπου 1.150 άτομα με μέση ηλικία 80 ετών, αναλύοντας τις κοινωνικές συνήθειές τους, σε συνδυασμό με το ιατρικό ιστορικό τους και τη διενέργεια πολλών νευροψυχολογικών τεστ (μνήμης, αντίληψης κ.α.) κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Κατέληξαν, έτσι, στο συμπέρασμα ότι οι συχνές κοινωνικές επαφές και δραστηριότητες μπορούν να βοηθήσουν στην απομάκρυνση του κινδύνου άνοιας ή στην καθυστέρηση της έκπτωσης των εγκεφαλικών και νοητικών λειτουργιών σε προχωρημένη ηλικία.

Αναπαράσταση του ανθρώπου του Νεάντερταλ σύμφωνα με τα δεδομένα της σύγχρονης επιστήμης. (Μουσείο του Νεάντερταλ)

Συνεχίζεται η χρόνια επιστημονική διαμάχη σχετικά με τους Νεάντερταλ και τις σχέσεις τους με τους προγόνους μας, καθώς μια νέα βρετανο-ιρλανδο-ρωσική επιστημονική έρευνα ισχυρίζεται ότι οι πρώτοι δεν έζησαν για πολύ καιρό ειρηνικά, παράλληλα με τους σύγχρονους ανθρώπους (homo sapiens).

Η μελέτη εκτιμά ότι οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο της προϊστορίας πολύ νωρίτερα -γύρω στα 10.000 χρόνια - σε σχέση με τις έως τώρα εκτιμήσεις, με συνέπεια, όταν έφτασαν οι πρόγονοί μας, μάλλον βρήκαν μια έρημη από κατοίκους Ευρώπη.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον παλαιοανθρωπολόγο Τόμας Χίγκαμ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, σε συνεργασία με αρχαιολόγους του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Κορκ και του Εργαστηρίου Προϊστορίας της Αγίας Πετρούπολης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το «Σάιενς», το «Νατσιουρ» και τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», έκαναν ακριβέστερες χρονολογήσεις με μια νέα μέθοδο ανάλυσης του ραδιενεργού άνθρακα (άνθρακα-14) σε απομεινάρια μιας αρχαίας εγκατάστασης Νεάντερταλ στη Ρωσία, συμπεραίνοντας ότι οι τελευταίοι επιβίωσαν το πολύ μέχρι πριν από 39.000 έτη.

Η Ιώ, ένας από τους πολλούς δορυφόρους του Δία, είναι το μόνο μέρος στο ηλιακό μας σύστημα όπου υπάρχει έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, ακόμα μεγαλύτερη και από αυτήν της Γης, καθώς παράγει κάθε χρόνο 100 φορές περισσότερη λάβα από όλα μαζί τα ηφαίστεια του πλανήτη μας. Τώρα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν, για πρώτη φορά, ότι στην Ιώ υπάρχει ένας τεράστιος ωκεανός μάγματος (λιωμένων πετρωμάτων) κάτω από την επιφάνειά της, ο οποίος τροφοδοτεί συνεχώς τις ηφαιστειακές εκρήξεις.

Μια επανεκτίμηση στα στοιχεία που είχε συλλέξει το διαστημικό σκάφος "Γαλιλαίος" της NASA και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Science, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και το BBC, δείχνουν ότι ένας τεράστιος ωκεανός μάγματος βρίσκεται 30 έως 50 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια του "εκρηκτικού" δορυφόρου, έχοντας πάχος τουλάχιστον 50 χιλιομέτρων και θερμοκρασία, πιθανότατα, πάνω από 1.200 βαθμούς Κελσίου.

Τα ηφαίστεια της Ιούς ανακαλύφθηκαν το 1979, από το σκάφος "Βόγιατζερ" της NASA, και πιστεύεται ότι αντλούν ενέργεια από την έλξη της τεράστιας βαρύτητας του Δία. Σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή Κρίσαν Κουράνα, γεωφυσικό του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Λος Άντζελες (UCLA), ο ωκεανός μάγματος είναι «εκατομμύρια φορές καλύτερος ως αγωγός του ηλεκτρισμού, σε σχέση με τα πετρώματα στην επιφάνεια της Γης».