Ένα νέου τύπου «μανδύα αορατότητας», ο οποίος αυτή τη φορά δεν θα εξαφανίζει ένα αντικείμενο από τα μάτια ενός παρατηρητή, αλλά θα το «κρύβει» από τα μαγνητικά πεδία, σχεδιάζουν για πρώτη φορά ισπανοί ερευνητές. Ο «αντιμαγνήτης», που ακόμα δεν έχει κατασκευαστεί, αφενός θα εξασφαλίζει ότι το παραγόμενο εντός του μανδύα μαγνητικό πεδίο δεν θα διαρρέει προς τα έξω και αφετέρου θα διασφαλίζει ότι τα περιεχόμενά του δεν θα ανιχνεύονται από ένα εξωτερικό μαγνητικό πεδίο.
Αν όντως η συγκεκριμένη αντιμαγνητική συσκευή καταστεί εφικτό να υλοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί στην πράξη, όπως πιστεύουν ο Αλβάρο Σάντσεθ και οι συνεργάτες του στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, οι οποίοι έχουν κάνει το σχεδιασμό της, σύμφωνα με το "Physics World", τότε η επαναστατική τεχνολογία, μεταξύ άλλων, θα αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμη σε διάφορες εφαρμογές (βιομηχανικές, ιατρικές, στρατιωτικές, επιστημονικές κ.α.).
Ο πρώτος «μανδύας αορατότητας» παρουσιάστηκε το 2006 και «δούλευε» για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στο μήκος κύματος των μικροκυμάτων (και όχι στο ορατό φως). Από τότε, έχει γίνει σημαντική πρόοδος με την χρήση καινοτομικών «μετα-υλικών».
Νέα επιστημονική ανάλυση μετεωριτών που έπεσαν στη Γη, αυξάνει τις ενδείξεις - και τις πιθανότητες - ότι αυτοί τελικά αποτέλεσαν το ζωτικό «όχημα» μέσω του οποίου τα θεμελιώδη χημικά συστατικά για την ανάπτυξη της ζωής μεταφέρθηκαν στον πλανήτη μας, ενισχύοντας έτσι το σενάριο περί εξωγήινης προέλευσης της ζωής. Η έρευνα, που χρηματοδοτήθηκε από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία, έγινε από επιστήμονες της ίδιας και του Γεωφυσικού Εργαστηρίου του Ινστιτούτου Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον και θα δημοσιευτεί στα «Πρακτικά» της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), με επικεφαλής τον δρα Μάικλ Κάλαχαν του διαστημικού κέντρου Goddard της NASA, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.
Τα νέα στοιχεία ενισχύουν όσους υποστηρίζουν ήδη από τη δεκαετία του ΄60 (χωρίς πάντως να έχουν πείσει ακόμα τους πάντες) ότι τουλάχιστον μερικοί από τους δομικούς βιοχημικούς λίθους της ζωής περιέχονταν στους μετεωρίτες, οι οποίοι δημιουργήθηκαν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, κατά την πρώιμη φάση δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος.
Χρησιμοποιώντας εξελιγμένες τεχνικές, οι επιστήμονες ανέλυσαν εξονυχιστικά τη σύνθεση 12 πλούσιων σε οργανικά στοιχεία μετεωριτών (κυρίως ανθρακούχων χονδριτών) και ανακάλυψαν ότι περιέχουν τρεις νουκλεϊνικές βάσεις (πουρίνη, 6.8-διαμινοπουρίνη και 2.6-διαμινοπουρίνη). Οι βάσεις αυτές, που, όπως αποδεικνύεται πλέον, είναι άφθονες σε ποσότητα στους μετεωρίτες, αλλά σπανίζουν στη Γη ή απουσιάζουν τελείως, παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των αμινοξέων, των μεγάλων μορίων του DNA και του RNA, πάνω στα οποία στηρίχτηκε η εκκίνηση της γήινης βιοχημείας.
Για πρώτη φορά Ιταλοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μια λεπτή ζώνη σωματιδίων αντιύλης, και συγκεκριμένα αντιπρωτονίων, "τυλίγει" γύρω-γύρω τον πλανήτη μας. Η ανακάλυψη έρχεται να επιβεβαιώσει τις μέχρι τώρα θεωρίες ότι το γήινο μαγνητικό πεδίο μπορεί να παγιδέψει την αντιύλη. Η επιβεβαίωση, η οποία παρουσιάστηκε στο περιοδικό αστροφυσικής "Astrophysical Journal Letters", σύμφωνα με το BBC και το "New Scientist", βασίζεται στα ευρήματα του ανιχνευτή κοσμικής ακτινοβολίας "Pamela", που εκτοξεύτηκε το 2006 πάνω σε ένα κατασκευασμένο στη Ρωσία δορυφόρο, προκειμένου να μελετήσει τα υψηλής ενέργειας σωματίδια, τα οποία καταφθάνουν στη Γη με προέλευση τον Ήλιο και το διάστημα πέρα από το ηλιακό μας σύστημα.
Ένα μικρό μέρος από τα αντιπρωτόνια αυτής της κοσμικής ακτινοβολίας εγκλωβίζονται -εξαιτίας του μαγνητικού πεδίου που περιβάλλει τη Γη- στην εσωτερική ζώνη "Βαν Άλεν", που βρίσκεται πέριξ του πλανήτη μας και όπου τα φορτισμένα σωματίδια κινούνται κατά μήκος των γραμμών του γήινου μαγνητικού πεδίου.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχει αρκετή αντιύλη κοντά στον πλανήτη μας, ώστε στο απώτερο μέλλον να αποτελέσει μια άκρως αποδοτική προωθητική ύλη για τα διαστημόπλοια, μια ιδέα που ήδη μελετά η NASA. Η παραγόμενη ενέργεια από την επαφή (αντίδραση) ύλης και αντιύλης είναι μεγαλύτερη και από την ενέργεια της πυρηνικής σύντηξης στα άστρα όπως ο ήλιος μας.
Τι σημαίνει για παράδειγμα ότι 100 γραμμάρια γάλα light περιέχουν 190 kJ ενέργειας;
Η τιμή της ενέργειας των τροφίμων μετράται με την καύση δείγματός τους σε ένα αδιαβατικό θερμιδόμετρο καύσης, όπως λέγεται. Αυτό το όργανο αποτελείται από ένα δοχείο που γεμίζει με νερό και ένα θαλαμίσκο. Το δείγμα του οποίου επιθυμούμε να μετρήσουμε την ενέργεια τοποθετείται στο θαλαμίσκο και κατόπιν αυτός γεμίζει με καθαρό οξυγόνο, κλείνει αεροστεγώς και βυθίζεται μέσα στο δοχείο με το νερό. Με τη βοήθεια ηλεκτροδίων, το δείγμα αναφλέγεται. Τα συστατικά του καίγονται πλήρως, και το μόνο που απομένει είναι νερό και διοξείδιο του άνθρακα. Η καύση μάς δίνει μια αύξηση θερμοκρασίας που μπορεί να μετρηθεί στο νερό του δοχείου. Η άνοδος της θερμοκρασίας του νερού εκφράζει άμεσα την τιμή καύσης του δείγματος και κατ' επέκταση την ενέργεια που περιέχει το συγκεκριμένο φαγώσιμο.
Αυτή η διαδικασία αντιστοιχεί ουσιαστικά στη διαδικασία μεταβολισμού της τροφής από το σώμα μας. Στο σώμα μας η καύση γίνεται αποκλειστικά με τη βοήθεια ενζύμων, το αποτέλεσμα ωστόσο είναι το ίδιο: ενέργεια, διοξείδιο του άνθρακα, νερό και ορισμένα μη διαλυτά συστατικά, όπως για παράδειγμα ίνες, που αποβάλλονται με την αφόδευση. Τα μη διαλυτά συστατικά αντιστοιχούν περίπου στο 15% της συνολικής ενέργειας που εμπεριέχεται στην τροφή.
Δύσκολα μπορεί να αντισταθεί κανείς στον πειρασμό να φάει μόνο ένα πατατάκι και συχνά καταλήγει να καταναλώσει όλη τη σακούλα με τα τσιπς. Τώρα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν την αιτία: λιπαρές τροφές, όπως τα πατατάκια και οι τηγανητές πατάτες, "πυροδοτούν" στο σώμα την παραγωγή χημικών ουσιών, των ενδοκαναβινοειδών, που μοιάζουν πολύ με αυτές που περιέχονται στην μαριχουάνα και προκαλούν εθισμό. Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια φαρμακολογίας Ντανιέλε Πιομέλι της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ιρβάιν, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), συμπέραναν ότι τα ενδοκαναβινοειδή στο έντερο παίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς αποτελούν ζωτικό κρίκο ενός κύκλου που ωθεί το άτομο να λαχταρά ακόμα ένα πατατάκι, κι άλλο ένα κ.ο.κ.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, το λίπος στο έντερο, που προέρχεται από την κατανάλωση των τσιπς, προκαλεί την απελευθέρωση των ενδοκαναβινοειδών στον εγκέφαλο. Τις ίδιες ουσίες, που μοιάζουν με την μαριχουάνα, παράγει και το ανθρώπινο δέρμα, καθώς το προστατεύουν από τον άνεμο και τον ήλιο. Τα ενδοκαναβινοειδή επίσης επηρεάζουν την όρεξη και τη γεύση, σύμφωνα με προηγούμενες έρευνες.
Ο χώρος του διαστήματος που περιβάλλει τη γη έχει καταστεί επικίνδυνος για τις μελλοντικές διαστημικές αποστολές, αφού εκεί περιφέρονται περισσότερα από 9.000 κομμάτια διαστημικών σκουπιδιών. Δεδομένου ότι ο αριθμός αυτών των άχρηστων αντικειμένων αναμένεται να πολλαπλασιαστεί μέσα στα επόμενα χρόνια, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, αφού προς το παρόν δεν υπάρχει κανένας βιώσιμος και οικονομικός τρόπος για να καθαριστούν.
Όμως, εάν δεν ληφθούν κάποια στιγμή δράσεις για την απομάκρυνσή τους, θεωρείται δεδομένο ότι τίθενται σε άμεσο κίνδυνο οι εμπορικές και οι ερευνητικές πτήσεις, κάτι που θα είχε καταλυτικές συνέπειες στην αναπτυσσόμενη αγορά των τηλεπικοινωνιών, καθώς και άλλες διαστημικές δραστηριότητες.
Η διαστημική χωματερή, που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη γη, αποτελείται από εγκαταλελειμμένους δορυφόρους, χρησιμοποιημένους πυραύλους, και από τεμάχια μετάλλων που προήλθαν από εκρήξεις. Το αμερικανικό Δίκτυο Διαστημικής Επιτήρησης παρακολουθεί τα 9.000 αντικείμενα, μεγέθους μεγαλύτερου των 10 εκατοστών και συνολικού βάρους περίπου 5.500 χιλιάδων τόνων που βρίσκονται σε τροχιά.
Επιστήμονες και ερασιτέχνες αστρονόμοι προετοιμάζονται για την έλευση του αστεροειδή 2011 MD που αναμένεται να περάσει πάνω από τη Γη τη Δευτέρα. Ο αστεροειδής θα περάσει σε απόσταση περίπου 20 χιλιάδων χλμ από τον πλανήτη μας και θα είναι ορατός ακόμη και από ένα μικρό οικιακό τηλεσκόπιο. Τον Νοέμβριο αναμένεται να μας πλησιάσει ένας γιγάντιος αστεροειδής ο οποίος αν κατέληγε στη Γη θα προκαλούσε ανυπολόγιστες καταστροφές. Ο αστεροειδής 2011 MD είναι ένας διαστημικός βράχος με διάμετρο 10-50 μέτρα και η έλευση του έγινε γνωστή προχθές όταν τον εντόπισε ένα ρομποτικό τηλεσκόπιο στο Νέο Μεξικό που ασχολείται με την αναζήτηση διαστημικών σωμάτων που μπορεί να αποτελέσουν πιθανή απειλή για την Γη.
Το κοντινότερο πέρασμά του από τη Γη θα γίνει τη Δευτέρα 27 Ιουνίου πάνω από το Νότιο Ημισφαίριο του πλανήτη. «Είμαστε βέβαiοι ότι θα περάσει πολύ κοντά αλλά τελικά θα μας προσπεράσει. Ακόμη όμως και αν εισέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα δεν κινδυνεύουμε αφού είναι αρκετά μικρός και θα καταστραφεί προσφέροντάς μας το εντυπωσιακό θέαμα μιας λαμπρής μπάλας φωτιάς που κινείται στον ουρανό.
Ο ιστότοπος αυτός, χρησιμοποιεί μικρά αρχεία που λέγονται cookies τα οποία βοηθούν να βελτιωθεί η περιήγησή σας. Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι συμφωνείτε με αυτή την πολιτική...