ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Αλγόριθμοι που μεταβάλουν την εικόνα σε μια οθόνη, ανάλογα με τη συνταγή γυαλιών του χρήστη, βρίσκεται στην «καρδιά» της τεχνολογίας που αναπτύσσουν ερευνητές του University of California, Berkeley, σε συνεργασία με επιστήμονες του ΜΙΤ και της Microsoft.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του ΜΙΤ Technology Review, ο αλγόριθμος αλλάζει το φως από το κάθε μεμονωμένο πίξελ μέσω ενός φίλτρου φωτός μπροστά στην οθόνη, έτσι ώστε οι ακτίνες φωτός να φτάνουν στον αμφιβληστροειδή χιτώνα με τρόπο που έχει ως αποτέλεσμα καθαρή εικόνα. Η κεντρική ιδέα, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι να προβλέπεται πώς ένα μάτι (για παράδειγμα, με μυωπία) θα παραμορφώνει την εικόνα (κάτι που διορθώνουν τα γυαλιά) και να την αλλάζει προληπτικά, έτσι ώστε ο θεατής να την βλέπει καθαρά.

Κατά τον Μπράιαν Μπάρσκι, καθηγητή επιστήμης υπολογιστών και έναν από τους συντελεστές του σχετικού paper, στην ουσία είναι σαν να αλλάζει αυτό που πρόκειται να κάνει η οπτική του ματιού. Η συγκεκριμένη τεχνική, πέρα από το να βοηθά ανθρώπους με απλά/ συνηθισμένα προβλήματα όρασης να χρησιμοποιούν οθόνες χωρίς γυαλιά, ενδεχομένως να φανεί χρήσιμη και σε άτομα με πιο σημαντικά προβλήματα, τα οποία δεν διορθώνονται με φακούς επαφής ή γυαλιά. Αν και παρόμοιες μέθοδοι έχουν δοκιμαστεί και στο παρελθόν, η νέα αυτή προσέγγιση έχει αποτέλεσμα καθαρότερη εικόνα με υψηλό contrast.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θυμούνται τίποτα από την πρώτη περίοδο της ζωής τους, καθώς οι αρχαιότερες αναμνήσεις φτάνουν μέχρι τα 3 μας χρόνια. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αυτό οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες: Αφενός, ο φλοιός, η περιοχή του εγκεφάλου όπου συντελούνται οι πιο σημαντικές γνωστικές λειτουργίες, αναπτύσσεται στην ηλικία των περίπου 3 ετών.

Αφετέρου, για να αποθηκευτεί στη μνήμη μας ένα συμβάν πρέπει να ενταχθεί σ' ένα πλαίσιο και να αποκτήσει κάποια σημασία.

Ωστόσο, κατά τους πρώτους μήνες της ζωής μας οι ενδεχόμενες αναμνήσεις βιώνονται με τρόπο παρόμοιο με τα όνειρα, σαν σύνολα αισθητηριακών αισθημάτων και όχι σαν αλληλουχία συμβάντων.

Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι οι αρχαιότερες αναμνήσεις ενός ατόμου φτάνουν περίπου στα τρία του χρόνια, όταν χάρη στη γλώσσα τα συμβάντα και τα βιώματά του αποκτούν συγκεκριμένη μορφή.

Καθώς όμως το παιδί μεγαλώνει, μαθαίνει να αντιλαμβάνεται το χρόνο και να διακρίνει τα πρόσφατα από τα πιο παλιά συμβάντα, κι έτσι αναπτύσσει την αυτοβιογραφική του μνήμη.

Η πιο πρόσφατη ολοκληρωμένη επιστημονική έρευνα σχετικά με το φαινόμενο της Παιδικής Αμνησίας δημοσιοποιήθηκε από το περιοδικό Child Development.

Το μέλλον των φαρμάκων μπορεί να μην είναι τα χαπάκια, αλλά τα «τσιπάκια» και μάλιστα τα τηλεκατευθυνόμενα.

Αμερικανοί ερευνητές αισιοδοξούν ότι έως το 2018 θα είναι διαθέσιμο ένα αντισυλληπτικό «τσιπάκι» που εμφυτεύεται κάτω από το δέρμα της γυναίκας (στο μπράτσο ή στην κοιλιά της) και το οποίο ελέγχεται ασύρματα εξ αποστάσεως.

Το «τσιπ», διαστάσεων 20x20x7 χιλιοστών, απελευθερώνει μια μικρή ποσότητα ορμόνης καθημερινά επί 16 μέρες, κάτι που η γυναίκα μπορεί να σταματήσει μέσω ενός ασύρματου τηλεχειριστήριου, όποτε θέλει, εφόσον δεν επιθυμεί να συνεχίσει την αντισύλληψη.

Η νέα τεχνολογία, που αναπτύχθηκε αρχικά στο Πανεπιστήμιο ΜΙΤ και αναπτύσσεται περαιτέρω από την αμερικανική εταιρεία MicroCHIPS της Μασαχουσέτης, χρηματοδοτείται και από τον Μπιλ Γκέιτς της Microsoft, σύμφωνα με το BBC.

Θα δοκιμαστεί κλινικά για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 2015 και, αν όλα πάνε καλά, αναμένεται να διατεθεί στην αγορά το 2018, σε τιμή που, σύμφωνα με τους δημιουργούς της, θα είναι «ανταγωνιστική».

Οι ορμόνες είναι αποθηκευμένες μέσα στο «τσιπάκι» σε ξεχωριστές μικροσκοπικές θήκες. Μια ασθενής ηλεκτρική εκκένωση, που προέρχεται από μια μικρή εσωτερική μπαταρία, λιώνει ένα πολύ λεπτό προστατευτικό περίβλημα που συγκρατεί κάθε θήκη, απελευθερώνοντας έτσι κάθε μέρα 30 μικρογραμμάρια μίας ορμόνης προγεστίνης (levonorgestrel) στο σώμα. Το τσιπ μπορεί να λειτουργεί έως 16 χρόνια και μετά να αφαιρεθεί (ή και νωρίτερα, αν το επιθυμεί η γυναίκα).