ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Διεθνής επιστημονική ομάδα ανακάλυψε μια νέα επαναστατική μέθοδο μαγνητικής εγγραφής δεδομένων σε σκληρούς δίσκους και μαγνητικές μνήμες, η οποία επιτρέπει την επεξεργασία των πληροφοριών με ταχύτητα εκατοντάδες φορές μεγαλύτερη σε σχέση με τη σημερινή.

Η καινοτομία έγκειται στο ότι η μαγνητική εγγραφή των πληροφοριών γίνεται μόνο μέσω της θερμότητας, κάτι αδιανόητο έως τώρα.

Οι ερευνητές από τη Βρετανία, την Ισπανία, την Ελβετία, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Ολλανδία και την Ιαπωνία, με επικεφαλής τον φυσικό Τόμας Όστλερ του πανεπιστημίου της Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό επικοινωνιών "Nature Communications", πιστεύουν ότι η ανακάλυψή τους θα καταστήσει τις μελλοντικές συσκευές μαγνητικής εγγραφής όχι μόνο πολύ πιο γρήγορες, αλλά πολύ λιγότερο ενεργοβόρες.

Οι επιστήμονες, αντί να χρησιμοποιήσουν ένα εξωτερικό μαγνητικό πεδίο για να εγγράψουν τα δεδομένα της πληροφορίας σε ένα μαγνητικό μέσο, κατάφεραν να κάνουν την εγγραφή μόνο με την χρήση της θερμότητας.

Με τον τρόπο αυτό, πέτυχαν να εγγράψουν αρκετά Terabytes (χιλιάδες Gigabytes) πληροφοριών ανά δευτερόλεπτο, δηλαδή με ταχύτητα εκατοντάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή που πετυχαίνουν οι σημερινοί σκληροί δίσκοι.

Επίσης, επειδή δεν χρειάζεται ένα μαγνητικό πεδίο για την εγγραφή, μειώνεται σημαντικά και η απαιτούμενη κατανάλωση ενέργειας.

Εδώ και αιώνες οι επιστήμονες πίστευαν ότι η θερμότητα μπορεί μόνο να καταστρέψει την μαγνητική τάξη, όμως, όπως αποδείχθηκε τώρα, μπορεί να αποτελέσει επαρκές «όχημα» για την εγγραφή πληροφοριών σε ένα μαγνητικό μέσο.

Η σύγχρονη τεχνολογία μαγνητικής εγγραφής έχει υιοθετήσει την αρχή ότι ο βόρειος πόλος ενός μαγνήτη έλκεται από το νότιο πόλο ενός άλλου μαγνήτη και οι ίδιοι πόλοι απωθούνται μεταξύ τους.

Ο Ιούλιος Βερν ήταν Γάλλος συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1828 στη Νάντη και πέθανε στις 24 Μαρτίου 1905 στην Αμιένη. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους των μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του συγγραφέα όπως το ονόμαζε «επιστημονικών εκπαιδευτικών μυθιστορημάτων»: ο προσεκτικός αναγνώστης θα πληροφορηθεί πολλά για τη χλωρίδα, την πανίδα, τη γεωγραφία και την ιστορία των περιοχών όπου διαδραματίζονται τα έργα του. Ορισμένα κεφάλαια των έργων του είναι καθαρά και μόνο πληροφοριακού χαρακτήρα, όπως π.χ. το πρώτο κεφάλαιο («Το σκλαβοπάζαρο») στο δεύτερο μέρος («Στην Αφρική») του μυθιστορήματος Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος.

Έτσι και οι διάφορες επινοήσεις στα έργα του δεν είναι προϊόντα φαντασίας, αλλά προσεκτικά ερευνημένες πιθανότητες. Εκ των πραγμάτων δηλαδή έπρεπε ορισμένα μέσα μετακίνησης στα μυθιστορήματά του να γίνουν αργότερα πραγματικότητα. Μάλιστα ορισμένες εφευρέσεις του είχαν ήδη πραγματοποιηθεί: ο ίδιος ο Ιούλιος Βερν ανέφερε σε συνέντευξή του οτι οι Ιταλοί είχαν φτιάξει υποβρύχια 60 χρόνια πριν από τον καπετάνιο Νέμο.

Η ζωή και το έργο του

Ο παγκόσμια γνωστός και πολυδιαβασμένος συγγραφέας γεννήθηκε σε συνοικία εφοπλιστών της παραθαλάσιας Nάντης και ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά ενός δικηγόρου, του Πέτρου Βερν, και μίας μητέρας, της Σοφίας, από εφοπλιστική οικογένεια. Ο πατέρας του σκεπτόταν να πάρει τον Ιούλιο στο γραφείο του όταν θα μεγάλωνε. Αλλά ο μικρός και ευφάνταστος Ιούλιος είχε άλλες ιδέες. Καθώς ήταν περιτριγυρισμένος από πλοία και ναυτικούς, αγάπησε τη θάλασσα και τις ζωές και περιπέτειες των ναυτικών. Μα ο αρχικός του πόθος να γίνει ναυτικός δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, παρά μονάχα στις σελίδες των μυθιστορημάτων του. Ο Πέτρος Βερν ήταν οπαδός της αυστηρής πειθαρχίας και ήθελε να εφαρμόσει ο γιος του έναν αλύγιστο κώδικα ζωής. Απογοητευμένος από τον πατέρα του, ο Ιούλιος σε ηλικία έντεκα ετών προσπάθησε στα κρυφά να μπει ως μούτσος στο πλήρωμα ενός εμπορικού πλοίου που θα ταξίδευε στις Ινδίες. Όμως κάποιος από τους μόνιμους ναύτες του πλοίου ειδοποίησε τον πατέρα του Ιούλιου ότι ο γιος του σχεδίαζε να το σκάσει, και όταν το πλοίο ήταν έτοιμο να αποπλεύσει, κατέφθασε ο πατέρας και πήρε το γιο του από το καράβι. Αργότερα, ο Ιούλιος υποσχέθηκε στους γονείς του ότι στο εξής θα ταξίδευε μονάχα με τη φαντασία του. Αυτό το γεγονός αποδείχτηκε ωστόσο ότι ήταν αποκύημα της φαντασίας της πρώτης βιογράφου του, της Μαργκερίτ Αλλότ ντε λα Φυγ. Αν και στην πραγματικότητα ο Ιούλιος Βερν ποτέ δεν έγινε ναυτικός, η αγάπη του για κάθε τι που συνδεόταν με τη θάλασσα χαρακτηρίζει ολόκληρη τη ζωή του και πολλά από τα βιβλία που έγραψε αργότερα αναφέρονταν στη θάλασσα.

Οργανισμοί που μοιάζουν με σπόγγους και των οποίων τα απολιθώματα ανακαλύφθηκαν στο εθνικό πάρκο Ετόσα της Ναμίμπια στην Αφρική, είναι πιθανότατα τα πρώτα ζώα του κόσμου, σύμφωνα με τους επιστήμονες που τα βρήκαν, γεγονός που μεταφέρει κατά δεκάδες εκατομμύρια χρόνια ακόμα πιο πίσω την εμφάνιση των ζώων.

Τα απολιθώματα, που έχουν σχήμα μικροσκοπικού βάζου, χρονολογούνται προ 550 - 760 εκατ. ετών, ενώ εως τώρα η εμφάνιση των πρώτων ζώων εκτιμάτο ότι έγινε πριν από 600 - 650 εκατ. χρόνια, όπως ανακοίνωσε η διεθνής επιστημονική ομάδα, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό νοτιοαφρικανικό περιοδικό "South African Journal of Science", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.

Οι μικροσκοπικοί οργανισμοί, που διέθεταν πολύ μικρές τρύπες στο σώμα τους για να περνά μέσα από αυτές το νερό, μπορούν να θεωρηθούν οι απώτατοι πρόγονοι του ανθρώπου, όπως δήλωσε ο γεωλόγος Τόνι Πρέιβ του σκοτσέζικου πανεπιστημίου του Σεν Αντριους.

Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, η ανακάλυψη ότι οι αρχέγονοι ζωικοί οργανισμοί μπορεί να εμφανίστηκαν πριν από 760 εκατ. χρόνια, ταιριάζει μια χαρά με τις εκτιμήσεις των γενετιστών που μελετούν τα ''μοριακά ρολόγια'', δηλαδή τις διαχρονικές διαφορές ανάμεσα στο DNA ενός είδους και των προγόνων του.

Αυστραλοί επιστήμονες, με επικεφαλής τον Κάρλος Ντουάρτε του πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας στο Περθ, μετά από γενετικές έρευνες, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα είδος φυκιού, η ποσειδωνία (Posidonia oceanica), που βρίσκεται σε αφθονία στην Μεσόγειο, είναι πιθανότατα ο αρχαιότερος ζωντανός οργανισμός που ζει σήμερα στη Γη.

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.

Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.

Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.

Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.